tag:blogger.com,1999:blog-28958957527984440732012-02-16T10:37:55.220+02:00mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.comBlogger231100tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-87989346769544915322011-10-19T17:25:00.001+03:002011-10-19T17:25:52.295+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Πέρασαν 6 μήνες που έφυγα από την Θεσσαλονίκη.</div><div style="text-align: justify;">6 δύσκολοι μήνες, μέχρι να τακτοποιηθούμε και ακόμα δεν έχουμε τακτοποιηθεί απόλυτα... χθες για την ακρίβεια άνοιξαν οι τελευταίες κούτες!</div><div style="text-align: justify;">Αύριο με την αφορμή του επερχόμενου τριημέρου της 28ης θα ανέβουμε για ένα 10ήμερο, επίσκεψη στα πάτρια εδάφη. Και μόλις συνειδητοποίησα ότι θα ναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που θα βρεθώ στην πόλη μου ως επισκέπτρια! Τουρίστρια που λένε... στην ερωτική Θεσσαλονίκη...χα χα!&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Τι παράξενο που ακούγεται!</div><div style="text-align: justify;">Πως θα ναι άραγε αυτό το ταξίδι...</div><div style="text-align: justify;">Ως τώρα έχω φύγει από κει αλλά πάντα γύριζα μετά από λίγες μέρες. Τώρα θα κάνω το ανάποδο...</div><div style="text-align: justify;">Τι να πρωτοπρολάβω να κάνω? Να δω τους δικούς μου? Να δω τους φίλους μου? Να ψωνίσω αυτά που ξέρω που θα βρω? Να πάω μια βόλτα σε γνώριμα μέρη? Μου φαίνεται παράξενο πολύ που ο χρόνος είναι περιορισμένος και πρέπει να στριμώξω όλα όσα μου έλειψαν τόσο καιρό σε λίγες μέρες.</div><div style="text-align: justify;">Προς το παρόν όμως πρέπει να ετοιμάσω βαλίτσες και να ξεπεράσω το άγχος που έχω πριν από κάθε ταξίδι... Να πάμε με το καλό, και βλέπουμε.</div><div style="text-align: justify;">Οι εντυπώσεις και οι απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά, όταν γυρίσουμε!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-8798934676954491532?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-37177795665097047932011-09-05T16:39:00.000+03:002011-09-05T16:44:51.205+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Τελικά δεν χρειάστηκαν άλλες 45 μέρες, αλλά άλλες 70....<br /><br />Πέρασαν όμως, μαζί με απίστευτο άγχος να προλάβουμε να μπούμε στο σπίτι μας πριν μας προλάβει η βάφτιση, μια κούρσα που μου θύμισε τις τελευταίες στιγμές πριν παραδώσουν το σπίτι σε εκείνο το σίριαλ που φτιάχνουν σπίτια μέσα σε 3 μέρες..."είστε έτοιμοι? έρχονται!!!!"....<br /><br />Αποτέλεσμα ήταν τη μέρα της βάφτισης να είμαι τόσο κουρασμένη (είχαμε μόλις την προηγούμενη μπει στο σπίτι και ήταν ακόμα γεμάτο κούτες) που όταν με χτένιζε η κομμώτρια εγώ να σκέφτομαι "μα τι το θέλω εγώ το χτένισμα... ένα κρεβάτι και ύπνο θέλω μόνο!"<br />Τέλος καλό, όλα καλά όμως και παρά τα μελτέμια δεν μας πήρε να μας σηκώσει.<br /><br />Όλα έγιναν όπως έπρεπε και όπως ήταν γραφτό να γίνουν.<br /><br />Τώρα με χαλαρότερους ρυθμούς συνεχίζω να αδειάζω κούτες και να περιμένω υπομονετικά πλέον τα κουρτινόξυλα στο σαλόνι για να βάλουμε και μεις κουρτίνες... Ευτυχώς τουλάχιστον έχουμε βάλει τέντες που τις έχουμε μόνιμα κατεβασμένες και έτσι δεν είμαστε το θέατρο της γειτονιάς!<br /><br />Μας βρήκε ο Σεπτέμβρης και σε λίγο θα φθινοπωριάσει.<br />Προς το παρόν βέβαια η ζέστη καλά κρατεί και η θάλασσα μας καλεί να την απολαύσουμε όσο προλαβαίνουμε...<br /><br />Γιατί μόλις αδειάσουν οι κούτες, και μπουν οι κουρτίνες, και δεν υπάρχει άλλη δικαιολογία για αναβολή έχουμε να διευθετήσουμε πολλά άλλα θέματα στο νέο αυτό ξεκίνημά μας...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-3717779566509704793?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-55582608067681836662011-06-30T23:39:00.000+03:002011-06-30T23:39:19.960+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Αν μου έλεγαν οτι θα αργούσε τόσο και άλλο τόσο να γίνει αυτή η ανακαίνιση, το μόνο σίγουρο θα ήταν ότι θα γούρλωνα τα μάτια μου και θα ύψωνα τη φωνή μου λέγοντας ένα βαρύγδουπο: "πόσοοοο?"<br /><br />Τελικά όλα είναι μια απόφαση και αμα μπείς στο χορό θα χορέψεις.<br />Εχουν ήδη περάσει 45μέρες που είμαστε σαν πρόσφυγες με τις βαλίτσες γεμάτες χειμωνιάτικα σε χώρα που έχει ήδη καλοκαιριάσει και ότι και να βάλω θα συνοδευτεί απο μαύρη χειμωνιάτικη τσάντα και ένα ζευγάρι μπεζ πέδιλα που τελευταία στιγμή προνόησα να ρίξω μέσα στην τσάντα, "μπας και βγάλει ζέστη εντωμεταξύ" όπως είχα τόσο σοφά σκεφτεί πριν φύγω απο το σπίτι μου.<br /><br />Το καλό πράγμα λένε αργεί να γίνει, και θα θυμηθώ όλα τα κλισέ που ξέρω, μέχρι να ολοκληρωθεί, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.<br />Οπως επίσης και οτι κάθε φορά που θα μπαίνω στο διαμέρισμα-γιαπί, θα κοιτάζω τα μισοτελειωμένα δωμάτια και τους στοκαρισμένους τοίχους και θα φαντάζομαι που θαχω το κάθε τι και πως θα γίνει όταν θα ολοκληρωθεί και θα λέω απο μέσα μου -ή και απέξω μου όταν είμαι μόνη- "άντε! ακόμα? άντε!"<br /><br />Τώρα πια, πιο προσγειωμένη και πιο ρεαλίστρια, λέω οτι είμαστε στα μισά... και μόνη μου ευχή είναι να μην έχω πέσει τόσο έξω, ωστε να ξαναγουρλώσω τα μάτια μου αν μου πουν πόσο πραγματικά θα πάρει να τελειώσει το σπίτι μας για να μπούμε μέσα...<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-5558260806768183666?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-41791846285087698502011-04-30T00:20:00.000+03:002011-04-30T00:20:38.826+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">7 χρόνια πριν, ο Νότος συναντούσε το Βορρά και τα όλα ήταν πιθανά να συμβούν... και συνέβησαν!<br /><br />6 χρόνια και 4 μέρες πριν, μετακομίζαμε στο σπίτι που ζήσαμε τα τελευταία αυτά χρόνια.<br /><br />Εκεί ο τότε σύντροφός μου μου έκανε πρόταση γάμου, εκεί δέχτηκα, εκεί μετά απο σχεδόν 2 χρόνια φέραμε απο το μαιευτήριο νεογέννητο το πρώτο μας παιδί, εκεί φέραμε 9 μήνες πριν&nbsp; και το δεύτερο...<br /><br />Πόσες χαρές, πόσες λύπες, πόσες στιγμές ζωής ζήσαμε στους τοίχους αυτού του σπιτιού!<br /><br />Χθες το απόγευμα έκλεισα τον πόρτα του για τελευταία φορά, χαιρετώντας σχεδόν τελετουργικά το κάθε δωμάτιο παρέα με την κόρη μου που με ακολουθούσε κατα πόδας και επαναλάμβανε ότι έλεγα.<br /><br />Εκλεισα μαζί και το κεφάλαιο αυτό της μέχρι τώρα ζωής μου, ανοίγοντας το δρόμο για μια καινούργια αρχή... σε λίγο καιρό, σε μια άλλη πόλη...<br /><br />τελικά, εκεί στο Νότο... εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας το Λόττο...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-4179184628508769850?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-74293545855559112482011-04-18T16:55:00.001+03:002011-04-18T16:58:33.692+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/C8nkdSi0Z4I/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/C8nkdSi0Z4I&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/C8nkdSi0Z4I&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div>Αυτήν την ώρα που γράφω, στην γειτονιά οπου μεγάλωσα, όπου απέκτησα τα πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα, ο κόσμος αποχαιρετάει τον αγαπημένο μου τραγουδοποιό Νίκο Παπάζογλου.</div><div style="text-align: justify;">Εκεί, στην ίδια εκκλησία που με βαφτίσανε, ψάλεται η εξώδιος ακολουθία και ο κόσμος θρηνεί τον χαμό του... θρηνώ και γω μαζί τους αλλά στο τελευταίο αυτό αντίο δεν μπόρεσα να πάω.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ηθελα πολύ να τον δω απο κοντά.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;">Απο τους πιο αγαπημένους μου ερμηνευτές-συνθέτες, μόνο αυτόν δεν είχα δει ποτέ live και τοχα χρωστούμενο στον εαυτό μου.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Δεν πρόλαβα. Δεν ήτανε γραφτό.</div><div style="text-align: justify;">Δεν θα το άντεχα όμως να τον δω σε ένα τέτοιο live.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Δεν ξέρω γιατί, δεν μπορώ να το εξηγήσω με τη λογική αλλά αυτή η απώλεια μου κόστισε σαν να έχασα έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο. Σαν να έχασα τη φωνή που μιλούσε στην ψυχή μου. Τον μελοποιημένο λυγμό μου στον πόνο, την φωνή που τραγουδούσε τη χαρά μου...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Διάβασα αρκετά πράγματα για τον Νίκο Παπάζογλου απο χθες στα διάφορα site που ανακοίνωσαν τον χαμό του. Σε κάποιο απο αυτά, δε θυμάμαι σε ποιό ακριβώς, διάβασα οτι το τραγούδι Αύγουστος που τόσο πολύ αγάπησαν χιλιάδες, το έγραψε ένα Σαββατοκύριακο όταν ερωτοχτυπημένος κλείστηκε στο δωμάτιό του. Και όταν βγήκε, είχε γράψει αυτό το τραγούδι...&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Πόσο μεγάλη τιμή αλήθεια να είσαι ο άνθρωπος που ενέπνευσε ένα τέτοιο τραγούδι!&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Να ξέρεις οτι αυτός ο στίχος, αυτά τα λόγια τα τόσο μοναδικά δωσμένα με αυτήν την μουσική, έχουν γραφτεί για τα δικά σου μάτια..&nbsp;</div><div style="text-align: justify;">Οχι απο ματαιοδοξία, αλλά απο την ανάγκη να ξέρεις οτι έχεις αγαπηθεί ΕΤΣΙ.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Για μένα αυτό το τραγούδι -όπως και πολλά ακόμα τραγούδια του- εκφράζει την απόδειξη οτι υπάρχει αγάπη. Οτι αφού την έχω ζήσει εγώ, και αφού την έχει ζήσει και ένας ακόμα και την έχει εκφράσει μ'αυτόν τον τρόπο, τότε σίγουρα υπάρχει...&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Είχε αυτό το χάρισμα ο Νικόλας. Να μιλάει στις καρδιές μας, να αγγίζει τις ψυχές μας με τρόπο μοναδικό.</div><div style="text-align: justify;">Και παρότι δεν είναι ο μόνος στο μουσικό στερέωμα που το καταφέρνει, αυτοί που το πετυχαίνουν είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, και κάθε χαμός κάνει τον κύκλο αυτόν να στενεύει ακόμα περισσότερο...</div><div style="text-align: justify;">Αντίο Νικόλα, η μουσική σου θα&nbsp; είναι πάντα στις ψυχές μας. Δεν θα σε ξεχάσει κανείς.</div><div style="text-align: center;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://1.gvt0.com/vi/Ctt9UKG1DzE/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Ctt9UKG1DzE&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/Ctt9UKG1DzE&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-7429354585555911248?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-30879737813660110552011-04-03T15:34:00.000+03:002011-04-03T15:34:57.118+03:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on">Ως μικρότερη της οικογένειας είχα πάντα για πρότυπό μου στην παιδική ηλικία την αδερφή μου.<br />Εκείνη ήταν το αστέρι της οικογένειας! Ολο τσαχπινιές, όλο νούμερα, όλο σόου στους καλεσμένους, με τραβολογούσε και μένα για backup στις δεύτερες φωνές, εγώ όλο ντροπή τακανα θάλασσα... γενικά είμασταν εντελώς αντίθετες σαν χαρακτήρες. Εκείνη η εξωστρεφής, γελαστή, φωτεινή, χαρούμενη, ξανθιά με πράσινα μάτια, εγώ η εσωστρεφής, μουτρωμένη διαρκώς, μελαχροινή με μαύρα μάτια...<br />Εκείνη η "Βουγιουκλάκη", εγώ η "Καρέζη"... έτσι τα ξεχωρίζαμε όλα. Εκείνη έγλυφε με το δάχτυλο τη βανίλια απο το μπωλ του κέικ, εγώ το κακάο!<br />Και φυσικά, στο σχολείο ήταν η πιο δημοφιλής! Τα πάρτυ που έκανε άφηναν εποχή! Ολοι ήθελαν να έρθουν και πάντα γινόταν Ο χαμός!<br />Τα δικά μου αντίθετα είχαν παταγώδη αποτυχία! Με το δίκανο τα κυνηγούσα τα παιδάκια... αφού σαν εσωστρεφές παιδί, είχα μόνο 2-3 φίλες κολλητές και με τους άλλους δεν είχα πάρε-δώσε.<br />Χαιρόμουν λοιπόν τα πάρτυ της αδερφής μου, αλλα σαν μικρότερη δεν μπορούσα να συμμετέχω ενεργά σ'αυτά. Καθόμουν διακριτικά στην κουζίνα και έριχνα κλεφτές ματιές στο σαλόνι που γινόταν τα δρώμενα: μπλουζ, μπουκάλες, εφηβικά φιλιά, κάτω απο το φως των φωτορυθμικών προβολέων που στήνονταν για το πάρτυ...<br />Και όταν ερχόταν η ώρα για τα δικά μου γεννέθλια έλεγα στην αδερφή μου: "να σου χαρίσω τα γεννέθλιά μου, να κάνεις πάλι πάρτυ αντί για μένα?" γιατί πολύ με στεναχωρούσε η δική μου αποτυχία και κάθε φορά που ερχόταν η γιορτή μου με έπιανε μεγάλη μαυρίλα...<br />Πέρασαν πολλά πολλά χρόνια απο τοτε.<br />Το σχολείο τελείωσε και οι παιδικές και εφηβικές παρέες διαλύθηκαν. Ο καθένας πήρε το δρόμο του.<br />Πλέον δεν ήμουν η μικρή ντροπαλή αδερφή αλλά απέκτησα τη δική μου προσωπικότητα και ταυτότητα στην κοινωνία και όλα αυτά τα είχα αφήσει πολύ πίσω μου.<br />Προχθές λοιπόν ο χρόνος γύρισε πάλι για λίγο πίσω.<br />Η τάξη της αδερφής μου έκανε reunion! Μαζεύτηκαν αρκετοί απο τα παλιά "ρεμάλια" της τότε παλιοπαρέας και η αδερφή μου που το διοργάνωσε (φυσικά!) θέλησε να πάω και γω μαζί της να την συνοδέψω. Δέχτηκα μετα χαράς γιατί και γω ήθελα να δω ξανά όλους αυτούς που τότε έβλεπα με τόσο θαυμασμό και δέος ως μικρότερη πως είναι τώρα και πως εξελίχθηκαν.<br />Τους περισσότερους δεν θα τους γνώριζα αν τους έβλεπα στο δρόμο, αλλά σιγά σιγά καθώς τους κοιτούσα θυμόμουν όλο και περισσότερους...<br />Ήμουν και πάλι στον ίδιο ρόλο με τότε... στην άκρη να κρυφοκοιτάζω αντιδράσεις.. να βλέπω την έκπληξη στα πρόσωπά τους, τη χαρά στο βλέμμα τους και να μου λένε και μένα: "εσύ??? για θύμισέ μου... κάτι μου θυμίζεις..." "είμαι η αδερφή της.." "Ααααα ναι!"<br />Σε κάποια στιγμή σκέφτηκα να βγάλω τη βιντεοκάμερα και να τραβήξω αντιδράσεις, αλλά το μετάνοιωσα γιατί μπορεί να τους ενοχλούσα μ'αυτό.<br />Είδαμε όλοι μαζί μια θεατρική παράσταση που συμμετείχε ένας συμμαθητής τους παλιός, και μετά όταν όλοι κανόνισαν να πάνε για ποτάκι να πούνε τα νέα τους, εγώ διακριτικά αποσύρθηκα και γύρισα σπίτι μου, δίνοντας στην αδερφή μου τη φωτογραφική μηχανή να αναλάβει τον ρόλο του φωτογράφου της συνάντησης.<br />Στο δρόμο σκεφτόμουν όλα αυτά και κατέληξα οτι τελικά μπορεί να μη δάνεισα τις γιορτές μου στην αδερφή μου όταν ήμουν μικρή αλλά εκείνη όπως τότε μου "δάνειζε" τη χαρά να παρακολουθώ τα πάρτυ της έτσι μου "δάνεισε" και λίγο απο το reunion της! :)))<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-3087973781366011055?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-2701013990915981502011-03-15T22:34:00.001+02:002011-03-15T22:42:35.226+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">Είναι κάτι βράδια που η ένταση της ημέρας κάθεται τόσο βαριά πάνω στο κεφάλι σου που νομίζεις οτι ο ύπνος δεν θα έρθει ποτέ... Λες οτι θα ξημερώσεις στον καναπέ παρέα με τις έγνοιες, για το τι θα γίνει αύριο. Που θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά? που θα καταλήξουμε? πόσο καιρό ακόμα αντέχουμε να ψάχνουμε?</div><div style="text-align: justify;">Εδώ και αρκετό καιρό πλανιόταν στον ορίζοντα μια αβεβαιότητα για το μέλλον της εταιρείας. Σ' αυτή που δούλευες χρόνια και χρόνια και που τη θεωρούσες δεύτερό σου σπίτι. Την καμάρωνες, έλεγες πως κάθε της έργο είχε λίγο από τη δική σου συμβολή. Κι όμως τα σημάδια των καιρών ήταν τέτοια που σε κάνανε να ανησυχείς κατά βάθος... κατά πολύ βάθος όμως...Θεωρούσες τον εαυτό σου αναπόσπαστο κομμάτι της επιχείρησης και οτι θα έφευγες όταν και αν ποτέ έπαυε να υπάρχει και κείνη.</div><div style="text-align: justify;">Πίστευες οτι κάποια μεταβολή θα υπάρξει, μια μετάθεση σε άλλο πόστο, ίσως να μην πάρεις αύξηση φέτος αν και το δικαιούσουνα και με το παραπάνω... Ήσουν πάντα ο πρώτος στο γραφείο, και μισή και μία ώρα νωρίτερα πάντα εκεί, μην τυχόν και κολλήσεις στην κίνηση και πουν οτι αργείς να πας...Όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα για σένα: "υποδειγματικός υπάλληλος" "δουλεύει σα σκυλί ο μπαγάσας"... άδειες, αργίες, όλα τα δικαιώματά σου δεν τα διεκδικούσες ποτέ μην τυχόν και χαλάσεις τη διάθεση των αφεντικών σου.</div><div style="text-align: justify;">Ακούς για απολύσεις που πέφτουν βροχή και σου φαντάζει σαν μια γρίπη που αν προσέξεις θα αποφύγεις...οτι δεν σε αφορά προσωπικά. Όχι εσένα. Φοβάσαι τη μείωση μισθού, οι απαιτήσεις αυξημένες, με δυο παιδιά και τη γυναίκα σου εκτός δουλειάς τα τελευταία χρόνια για να κάνετε οικογένεια, και όλο το βάρος να πέφτει στους δικούς σου ώμους.&nbsp;</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Προσεύχεσαι, ελπίζεις, ξορκίζεις...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Και να όμως που ήρθε και για σένα αυτή η αποφράδα μέρα που σου είπανε "δεν μπορούμε να συνεχίσουμε... αναγκαζόμαστε να κόψουμε τα καλύτερά μας στελέχη τώρα πια..." ένα αντίο, μια συστατική επιστολή και σε ρίχνουν στην αρένα με τους άνεργους μονομάχους.</div><div style="text-align: justify;">"Άνεργος"... μια λέξη που ακούγεται πολύ σκληρή και που δυσκολεύεσαι να την προφέρεις ακόμα.</div><div style="text-align: justify;">Η πραγματικότητα πολύ ωμή για να την χωνέψεις στην αρχή, μουδιάζεις από τα γεγονότα και αισιοδοξείς σκεπτόμενος όλους αυτούς που σε παινεύανε και που σου λέγαν κατά καιρούς "αν βαρεθείς εδώ έλα να με βρεις" ή "άστους μωρέ αυτούς και έλα σε μένα" μαζί με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και ένα πλατύ χαμόγελο.</div><div style="text-align: justify;">Λες, τώρα είναι η ευκαιρία να τους χτυπήσω την πόρτα. Να τους προσφέρω απλόχερα τις υπηρεσίες μου και τη χαρά να έχουν τον υπάλληλο που πάντα ονειρεύονταν.</div><div style="text-align: justify;">Στο σπίτι τα παιδιά χοροπηδάνε στην αγκαλιά σου γιατί σε χαίρονται περισσότερο, μοιάζει γι αυτά σα να ναι γιορτή...</div><div style="text-align: justify;">Είναι μικρά και ακόμη δεν καταλαβαίνουν τίποτα... ευτυχώς είναι μικρά και ακόμα δεν καταλαβαίνουν τίποτα...</div><div style="text-align: justify;">Τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά, όμως η γραμμές μένουν αναπάντητες.</div><div style="text-align: justify;">Οι πρόθυμοι εργοδότες σου έχουν το τηλέφωνό τους απενεργοποιημένο ή πάντα απουσιάζουν μυστηριωδώς από τα γραφεία τους κατά τα λεγόμενα των γραμματέων τους.</div><div style="text-align: justify;">Απευθύνεσαι σε φίλους και γνωστούς, τους ενημερώνεις για τα νέα σου -δεν είναι καιρός για ντροπές- και ελπίζεις σε μια καλή δουλειά που θα ακούσουν και που θα σου πουν.</div><div style="text-align: justify;">Για λίγο καιρό τίποτα, ώσπου ένα φως φαίνεται στον ορίζοντα. Κανα δυο άκρες φαίνεται να βγάζουν κάπου, αναπτερώνεσαι.</div><div style="text-align: justify;">Ο ένας ζητάει βιογραφικό σου, ο άλλος περιμένεις να μιλήσει ξανά με τον γνωστό σου. Ποιόν να προτιμήσεις? Ποιος δίνει καλύτερες συνθήκες εργασίας? Αμφιταλαντεύεσαι και παράλληλα σκάει και μια ακόμα εναλλακτική με πολύ χαμηλότερο όμως μισθό ... γελάς, ευχαριστείς και λες από μέσα σου "σιγά μην πάω εκεί! χα!"</div><div style="text-align: justify;">Οι μέρες περνάνε όμως, και το τηλέφωνο δεν χτύπησε ακόμα. Ρίχνεις τα μούτρα σου και παίρνεις εσύ με τον φόβο μήπως και τους ενοχλήσεις, ο ένας σε βάζει στην αναμονή ξανά, "ναι , κύριε Τάδε, θα σας καλέσουμε εμείς σε λίγο", ο άλλος φαίνεται οτι δεν έχει άμεση αποκατάσταση για σένα αλλά σε βάθος χρόνου... Χάνεται η μια προοπτική λοιπόν... δεν πειράζει, ο άλλος όμως φαίνεται "ζεστός".</div><div style="text-align: justify;">Περνάνε λίγες μέρες ακόμα, εσύ ετοιμάζεσαι ψυχολογικά για την αλλαγή, αλλά το γ@μημένο το τηλέφωνο παραμένει μουγκό.</div><div style="text-align: justify;">Μια βδομάδα μετά από την παράταση που θα σε καλούσαν εκείνοι σε λίγη ώρα δήθεν, ξαναρισκάρεις και καλείς εσύ. "Λυπούμαστε, αλλά πάγωσαν οι προσλήψεις προς το παρόν" η απάντηση που τελικά σου δίνουν.</div><div style="text-align: justify;">Παγώνεις και συ μαζί τους με το τηλέφωνο στο αυτί και για λίγο χάνεις τη γη από τα πόδια σου.</div><div style="text-align: justify;">Συνέρχεσαι και το ξανασκέφτεσαι. Τι να κάνουμε, ας βολευτούμε με τα λιγότερα και όταν ξαναζεσταθούν οι προσλήψεις μπορεί να έχουμε ελπίδες.</div><div style="text-align: justify;">Πας για το "σίγουρο". Λίγα? λίγα. Άλλοι κάνουν "κρά" και για αυτά τα λίγα σήμερα.</div><div style="text-align: justify;">Η αγορά εργασίας αναστενάζει και συ δεν έχεις τα περιθώρια να κάνεις επιλογές.</div><div style="text-align: justify;">Τηλεφωνείς με τον αέρα της σιγουριάς και ανακοινώνεις οτι είσαι έτοιμος να δεχτείς τη θέση που σου πρόσφεραν.</div><div style="text-align: justify;">Η απάντηση δεν έρχεται άμεσα αλλά μεσολαβεί Σαββατοκύριακο -λογικό λες, δεν είναι όλοι στις θέσεις τους για να σε περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες- και τη Δευτέρα ξαναπαίρνεις τηλέφωνο να μάθεις την εξέλιξη...</div><div style="text-align: justify;">"Λυπόμαστε, αλλά τη θέση που τότε σου είπαμε την πήρε ο ανιψιός του αφεντικού...."</div><div style="text-align: justify;">και ξαναμένεις με το ακουστικό στο χέρι σαν παγωτό...</div><div style="text-align: justify;">(συνεχίζεται)</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-270101399091598150?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-36781769987576727202011-02-14T22:15:00.001+02:002011-02-15T14:02:49.410+02:00Όταν έδωσα τα βλαστοκύτταρα του μικρού μου στην εταιρεία φύλαξής τους, με ενημέρωσαν οτι χρειάζονται κάποιες εξετάσεις απο την πλευρά της μητέρας, μια φορά όταν θα γεννήσω, όπου θα γίνουν με αιμοληψία εκείνη τη μέρα απο τα δικά τους εργαστήρια, και μια ακόμα φορά μόλις περάσουν 180μέρες απο τη γέννα, που θα πρέπει να τις κάνω εγώ και να τις στείλω με fax.<br />Φυσικά εγώ, το είχα εντελώς ξεχάσει αλλά μου το θύμησαν με ένα γράμμα που μου στείλανε και έτσι έσπευσα να κάνω κιαυτές τις εξετάσεις, (μια και τελευταία φορά να μου πάρουν αίμα που ναχει σχέση με την εγκυμοσύνη μου...) σε γνωστό ιατρικό κέντρο της πόλης μου, εκεί οπου έκανα και τις περισσότερες αιμοληψίες κατα τη διάρκεια της εγκυμοσύνης (τουλάχιστον μια φορά κάθε μήνα).<br /><br />Ως τώρα δεν είχα κανένα πρόβλημα με το σέρβις, οι κοπέλες πολύ ευγενικές, οι νοσοκόμες πολύ ελαφροχέρες, όλα καλά. Ετσι και αυτή τη φορά, η κοπέλα που μου πήρε το αίμα ήταν ιδιαιτέρως ευγενική και μάλιστα επειδή θα αντλούσε μεγάλη ποσότητα αίματος χρησιμοποίησε και πεταλούδα για να μη με πονέσει η μεγάλη βελόνα. Οι ασθένειες που θα ελέγχανε, πολύ πολύ σοβαρές, μεταξύ αυτών HIV, ηπατίτιδα, αλλά και σύφιλη, όμως εγώ κανέναν λόγο δεν είχα να ανησυχώ για τα αποτελέσματα και έτσι το είδα σαν διαδικασία ρουτίνας και καθόλου αγχωμένη δεν πήγα. Οταν τελείωσε η αιμοληψία με ενημέρωσαν οτι τα αποτελέσματα θαναι έτοιμα την επόμενη μέρα το απόγευμα. Ετσι και έκανα.<br /><br />Την άλλη μέρα που βγήκα και για κάποιες ακόμα δουλειές μου μαζί με την αδερφή μου έξω, είπα να το συνδυάσω και να περάσω και απο κει να πάρω τα αποτελέσματα. Αφήνω την αδερφή μου στο αυτοκίνητο διπλοπαρκαρισμένη με τα αλάρμ, μέχρι να πεταχτώ ένα λεπτό να πάρω το χαρτί και να φύγω.<br />Η ώρα που μπήκα στο μικροβιολογικό τμήμα ήταν ώρα αιχμής και υπήρχαν 3-4 άτομα στο γκισέ της ρεσεψιόν περιμένοντας να εξυπηρετηθούν, και σκέφτηκα οτι η αδερφή μου θα αγχωθεί αν αργήσω.<br />Ήρθε η σειρά μου μετά απο λίγο και ζητάω τα αποτελέσματα.<br />Η κοπέλα χτυπάει το όνομά μου στο κομπιούτερ, το κοιτάει, γυρίζει πίσω της στα συρτάρια με τα αρχεία κάνει να ψάξει αλλά το μετανοιώνει, ξανακοιτάει την οθόνη, περνάνε λίγα δευτερόλεπτα σιωπής και τελικά μου λέει:<br />"<b>εεε... θα πρέπει να έρθει ο γιατρός να σας τα δώσει τα αποτελέσματα, αν θέλετε καθήστε λίγο στο σαλονάκι να τον ειδοποιήσουμε</b>"<br />Εχετε δει σε ταινίες που σε κάποια πλάνα ο πρωταγωνιστής που μαθαίνει κάτι τραγικό σαν να έρχεται μπροστά ενώ υποχωρεί το background? ε, αυτό ένιωσα να μου συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.<br />Σαν να χάθηκε ο κόσμος κάτω απο τα πόδια μου!<br /><i><span style="font-size:small;">"Να περιμένω στο σαλονάκι να έρθει ο γιατρός να μου δώσει τα αποτελέσματα?</span>??? </i><br /><i>ΓΙΑΤΙ??? </i><br /><i>Γιατί δε μου δώσαν το χαρτί να φύγω? </i><br /><i>γιατί πρέπει να μου το δώσει ο γιατρός??? </i><br /><i>πρέπει να μου ανακοινώσει κάτι? </i><br /><i>βρήκαν κάτι????</i><br /><i>Ω, ΘΕΕ ΜΟΥ!!! ΒΡΗΚΑΝ ΚΑΤΙ?????" </i><br />τρελάθηκα απο αυτές τις αστραπιαίες σκέψεις...<i></i><br /><i><br /></i><br />Φυσικά δεν κάθησα στο σαλονάκι, πήγα απλά προς τα κει μουδιασμένη γιατί πίσω μου άρχισε να μαζεύεται ουρά απο κόσμο και σαν λιοντάρι σε κλουβί έκοβα βόλτες πάνω-κάτω, πάνω-κάτω μετρώντας τα δευτερόλεπτα και κοιτώντας συνέχεια την πόρτα, τις πόρτες καλύτερα γιατί δεν ήξερα απο που θα βγει ο γιατρός και είχε πολλές πόρτες και τις κοιτούσα όλες ταυτόχρονα.... είχα πάθει πανικό!!!<br /><br />"<i>τι διάολο κόλλησα? </i><br /><i>ΠΟΥ το κόλλησα? </i><br /><i>στο χειρουργείο, με κάποια βελόνα? </i><br /><i>σε κάποια τουαλέτα? </i><br /><i>ΠΟΥ? </i><br /><i>ΤΙ? </i><br /><i>τι απ'όλα όσα έκανα βγηκε θετικό Παναγιά μου???"</i><br /><br />πρέπει να πέρασαν 5-6 λεπτά που μου φάνηκαν σαν αιωνιότητα όταν είπα "δεν πάει άλλο, κάτι πρέπει να κάνω" αλλά πώς που ο κόσμος στο γκισέ ήταν αρκετός και πώς να διακόψω να ρωτήσω ξανά γιατί περιμένω.... κι αν μου πει "<i>Γιατί έχετε σύφιλη κυρία μου, καθήστε και περιμένετε εκεί και θα έρθει ο γιατρός" ?????</i><br />Λίγο κόμπιασα αλλά η αγωνία μου ήταν τόση που αποφάσισα να ρισκάρω.<br />Πλησιάζω αποφασιστηκά και λέω στην κοπέλα που μου είπε να περιμένω:<br />"Συγνώμη, εγώ για ποιό λόγο ακριβώς πρέπει να περιμένω? Θα αργήσει πολύ ο γιατρός?"<br />η κοπέλα με κοιτάζει, ξανακοιτάει το κομπιούτερ της και μου λέει χαμηλόφωνα και διστακτικά:<br /><span style="font-weight: bold;">"ξέρετε... μας λείπει το αποτέλεσμα απο την μια εξέταση που ζητήσατε και θα είναι έτοιμη σε κανα μισάωρο... μπορειτε να περιμένετε?"</span><br /><br />(....)"και γιαυτό μου είπατε να περιμένω????? ΟΧΙ, δεν μπορώ να περιμένω!!! θα έρθω αύριο να τα πάρω!"<br /><br />είπα με όση δύναμη μου είχε απομείνει, όση δύναμη απομένει σε κάποιον που του σηκώνουν έναν τόνο βάρος απο την πλάτη του και τον αφήνουν κατάκοπο.<br />Με τρεμάμενα γόνατα, κατέβηκα τις σκάλες ενώ ψέλλιζα βρισιές που δεν θα σκεφτόμουν ποτέ να ξεστομίσω κατά της ανεγκέφαλης κοπέλας...<br />Στο αυτοκίνητο η αδερφή μου είχε αρχίσει να πεινάει όσο περίμενε και τοχε ρίξει στο φαί... είχε ανοίξει το ταπεράκι με το πληγούρι που της είχα φέρει να δοκιμάσει και έτρωγε, οταν εγώ μπήκα βρίζοντας μέσα στ'αμάξι.<br />Της είπα τι έγινε και όσο το σκεφτόμουνα τόσο περισσότερο νευρίαζα!<br /><br />Την άλλη μέρα, που θα ήταν έτοιμα τα αποτελέσματα δεν μπορούσα να πάω εγώ και έστειλα τον άντρα μου.<br />Ομως και κείνος δεν στάθηκε τόσο τυχερός.<br />ΔΕΝ του δίνανε τα αποτελέσματα γιατί λέγανε οτι πρέπει να τα δώσουν ΣΕ ΜΕΝΑ, καθώς είναι προσωπικά δεδομένα κλπ κλπ κλπ και με χίλια ζόρια τα δώσανε.<br />Και φυσικά ήταν αρνητικά.<br />Αλλά έπρεπε να κάνουν ΚΑΙ τον άντρα μου να ανησυχήσει μέχρι να του τα δώσουν γιατί πρώτη φορά δεν του έδιναν αποτελέσματα δικά μου, είχε πάει πάνω απο 7 φορές και είχε πάρει δικά μου αποτελέσματα στο παρελθόν απο το ίδιο μέρος....<br />Κι ας ήταν μόνο αυτό το φάουλ που κάνανε.. θα το καταλάβαινα. Αλλά ήταν και τα προηγούμενα που ακόμα τα σκέφτομαι και μου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-3678176998757672720?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-59986685245112384392011-02-11T15:31:00.001+02:002011-02-11T15:45:59.020+02:00Μου είπαν να χωρίσω τα posts μου. Να τα οργανώσω καλύτερα και να κάνω ένα ακόμα blog.<br />Το σκέφτηκα, το ζύγισα και είπα να το τολμήσω.<br />Ας γίνει έτσι λοιπόν.<br />Εδώ θα κρατήσω απο δω και στο εξής ό,τι με αφορά σε σκέψεις, σε φωτογραφίες, σε μουσικές και στο νέο μου blog <a href="http://mayamageiremata.blogspot.com/">MayaMageiremata</a> θα γράφω στο εξής τις συνταγές που θεωρώ αξιόλογες και που θα ήθελα να έχω κάπου συγκεντρωμένες για μένα και για όποιον ενδιαφέρεται.<br />Ξεκινάω με αναδημοσίευση της επιτυχημένης ψαρόσουπας έτσι για ποδαρικό και η συνέχεια επι της οθόνης...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-5998668524511238439?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-73395866562127637902011-02-10T14:37:00.001+02:002011-02-10T15:08:16.282+02:00Σήμερα που είναι Πέμπτη, κλασικά το μενού έχει ψάρι.<br />Τι ψάρι όμως είναι το θέμα, γιατί έρχονται φορές που νιώθω έναν κορεσμό για τα ψητά, απαγόρευση για τα τηγανητά, και ο φούρνος για μια μερίδα είναι πάντα χάσιμο ρεύματος.<br />Σήμερα ήθελα κάτι γρήγορο, απλό και ελαφρύ.<br />Αγόρασα λοιπόν ένα φιλέτο πέρκας απο τη λαϊκή αγορά και γύρισα ταχύ το βήμα σπίτι.<br />Σκέφτηκα να ρισκάρω με κάτι που δεν είχα ξανακάνει με αυτό το ψάρι.<br />Να το κάνω αχνιστό στο τηγάνι με λεμονάκι.<br />Εγινε, ανέλπιστα νόστιμο! Αυτή τη συνταγή θα την κρατήσω και για μελλοντική χρήση και είπα να τη μοιραστώ και μαζί σας.<br /><br />'Εχουμε λοιπόν και λέμε:<br /><br /><u><i>Υλικά (για 1άτομο)</i></u><br /><br />1φιλέτο πέρκας φρέσκο<br />2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια<br />1 σκελίδα σκόρδο<br />1 λεμόνι<br />λάδι<br />μαϊντανό<br />άνιθο<br /><br /><i><u>Εκτέλεση</u></i><br /><br />Σωτάρουμε το κρεμμυδάκι και το σκόρδο στο λάδι να μαραθούν και τα σβύνουμε με το λεμόνι.<br />Προσθέτουμε λίγο νεράκι και μόλις πάρει βράση, βάζουμε το φιλέτο που πριν έχουμε κόψει σε κομμάτια και το έχουμε αλατοπιπερώσει.<br />Το αφήνουμε να βράσει στο ζουμί σε μέτρια φωτιά και σε κάποια φάση το γυρίζουμε κιόλας, μέχρι να εξατμιστεί το νερό και να μείνει με το λάδι και το λεμονάκι του. (περίπου 10-15 λεπτά)<br />Αυτό ήταν.<br />Καλή όρεξη και καλές βουτιές στο ζουμάκι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-7339586656212763790?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-35664281232001040792011-02-03T13:54:00.000+02:002011-02-03T13:54:48.256+02:00Επιτέλους! Ερχεται!<br />Μια σειρά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της μέσης Ελληνίδας νοικοκυράς!!!<br />The real housewives of Athens!<br />Μια σειρά που θα αγγίξει τα προβλήματα και τις δυσκολίες της ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ νοικοκυράς.<br />Η οποία τυχαίνει ναναι κορμάρα, διάσημη και πλούσια!<br />Γιατί μη σας ξεγελάει η διπλανή σας χοντρή, φτωχιά κυρία με τα μπικουτί και τις παντόφλες... οοοχι!<br />Εκείνη είναι γιαλαντζί!<br />Αυτές θαναι οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ νοικοκυρές της Αθήνας....<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://2.gvt0.com/vi/MXE5GWfLXqo/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MXE5GWfLXqo&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/MXE5GWfLXqo&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-3566428123200104079?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-16190447230923502462011-02-01T09:58:00.002+02:002011-02-01T14:21:52.637+02:00Κάθε χρόνο τέτοιο περίπου καιρό, βγαίνουν στους δρόμους της πόλης παγανιά οι κηπουροί του Δήμου και κλαδεύουν τα δέντρα.<br />Μια διαδικασία καθόλα φυσιολογική και αναγκαία για την σωστή ανάπτυξη και ανανέωση των δέντρων στους δρόμους και στα πάρκα της πόλης μας.<br />Πάντα βέβαια, το θέαμα των κουτσουρεμένων δέντρων μου σφίγγει την ψυχή καθώς φοβάμαι οτι δεν θα ακάμψουν απο αυτό το πλήγμα και δεν θα ξαναπρασινίσουν την άνοιξη και το καλοκαίρι.<br />Συνήθως όμως με διαψεύδουν και ευτυχώς!<br />Στο πίσω μέρος της οικοδομής που μένω, έχω την ευτυχία και τη χαρά εδώ και 6 χρόνια να χαίρομαι ένα "ιδιωτικό" πάρκο. Ιδιωτικό δεν είναι, του Δήμου είναι, απο την συνένωση των ακαλύπτων χώρων των γύρω οικοδομών, όμως η θέση του και η μη οπτική του επαφή με τον δρόμο του έχουν δώσει μια ιδιωτικότητα τέτοια που το χαρακτηρίζει ως "κρυφό" απο τους περαστικούς της περιοχής και έτσι το χαιρόμαστε όσοι μένουμε τριγύρω, με μεγάλα ψηλά δέντρα που φτάνουν και τα 15 μέτρα!<br />Μουριές, ροδιές, κερασιές, δάφνες, αχλαδιές, αμυγδαλιές, βερυκοκιές και τι δεν έχει αυτό το παρκάκι! Το καλοκαίρι είναι μια μικρή όαση δροσιάς και καθώς έχει και μια μικρή παιδική χαρά, φαντάζεστε τι πολύτιμο μέρος είναι και για τα παιδιά μέσα σε μια μεγαλούπολη που ψήνεται κάτω απο τα τσιμέντα το καλοκαίρι.<br />Δεν έβλεπες πολυκατοικίες απέναντί σου, κιας ήταν μόλις λίγα μέτρα μακριά. Εβλεπες δέντρα! Νόμιζες οτι πίσω απο το σπίτι σου υπάρχει ένας μικρός παράδεισος!<br />Εκεί γίνονται και πολλές απο τις γιορτές της γειτονιάς μας, έχω πετύχει 2 φορές γάμους που στήθηκε το γλέντι απο νωρίς εώς αργά εδώ, και βαφτίσια μεταξύ των οποίων και τα δικά μας πριν 2 περίπου χρόνια.<br />Ολα κάτω απο τη σκιά των τεράστιων δέντρων μας που τόσο όμορφα μας χάριζαν τη δροσιά τους, μέχρι σήμερα.<br />Και ξημερώνει το σήμερα, με έναν απαίσιο ήχο. Ενα έντονο βουητό, σαν βρυχηθμός.<br />Κοιτάζω και βλέπω ένα αποτρόπαιο θέαμα. Υπάλληλοι του Δήμου, είχαν εισβάλλει στο μικρό μας παρκάκι με πριόνια και με τσεκούρια και κόβανε τα δέντρα μας!<br />Οκ, δεν είμαι γεωπόνος. Δεν ξέρω απο κηπουρική. Αλλά ο τρόπος που τα κόβανε, μου φάνηκε πολύ μα πολύ ριζικός!<br />Δεν ξέρω αν αυτά τα δέντρα θα μπορέσουν ξανά να δώσουν φύλλα, κλαδιά και καρπούς όπως πριν.<br />Σίγουρα όχι φέτος. Ισως όχι και του χρόνου. Πέρσι είχαν "κλαδέψει" έτσι μια ροδιά που είναι πάνω απο 100χρόνων -οπως με είχε πληροφορήσει ένας φίλος μου γεωπόνος- και φυσικά την επόμενη χρονιά ούτε λόγος για ρόδια!<br /><br /><br /><table class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;" align="center" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe6xpMyWZI/AAAAAAAAABU/cHy1Qg33Sug/s1600/IMGP3232_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img src="http://1.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe6xpMyWZI/AAAAAAAAABU/cHy1Qg33Sug/s640/IMGP3232_.jpg" border="0" height="640" width="427" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">σύστημα "κλαδεύουμε εκεί που φτάνει το χέρι μας"</td></tr></tbody></table><br /><br />Η μεγάλη μουριά, που κάλυπτε σχεδόν το μισό πάρκο έμεινε ένας ξερός κορμός.<br /><table class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: right;" align="center" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe6tk8cwdI/AAAAAAAAABQ/kzZ4fBZ7cJ4/s1600/IMGP3225_.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; margin-bottom: 1em; margin-left: auto; margin-right: auto;"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe6tk8cwdI/AAAAAAAAABQ/kzZ4fBZ7cJ4/s640/IMGP3225_.jpg" border="0" height="640" width="427" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">η πρώην μεγάλη Μουριά</td></tr></tbody></table><br />Τώρα αποκαθηλώνεται και η κερασιά.<br /><table class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;" align="center" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe604mlv3I/AAAAAAAAABY/CcJ2A1UbyKU/s1600/IMGP3236_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img src="http://4.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe604mlv3I/AAAAAAAAABY/CcJ2A1UbyKU/s640/IMGP3236_.jpg" border="0" height="640" width="427" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">η στιγμή της πτώσης</td></tr></tbody></table><br />Δεν ξέρω ποιό δέντρο έχει σειρά μετά. Πάντως το καλοκαίρι είναι σίγουρο οτι αυτό το πάρκο δεν θαναι πια η όαση δροσιάς που ήταν πέρσι.<br />Με τη φωτογραφική μου μηχανή και τη βοήθεια του τηλεφακού μου, τράβηξα τις σκηνές του πετσοκόματος για να μου πείτε και σεις τη γνώμη σας.<br /><br /><table class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;" align="center" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe6qioDGDI/AAAAAAAAABM/krTCgsHCfy8/s1600/IMGP3240_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe6qioDGDI/AAAAAAAAABM/krTCgsHCfy8/s640/IMGP3240_.jpg" border="0" height="640" width="427" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">άλλο ένα "κλαδάκι" ύψους 10 μέτρων που κόβεται απο τη βάση του</td></tr></tbody></table><br />Είναι αυτό το σωστό κλάδεμα σε τόσο μεγάλα δέντρα?<br /><br /><table class="tr-caption-container" style="margin-left: auto; margin-right: auto; text-align: center;" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><td style="text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe7AVcNxqI/AAAAAAAAABc/Xg-PRA443jo/s1600/IMGP3221_.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: auto; margin-right: auto;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUe7AVcNxqI/AAAAAAAAABc/Xg-PRA443jo/s400/IMGP3221_.jpg" border="0" height="266" width="400" /></a></td></tr><tr><td class="tr-caption" style="text-align: center;">το "κλαδί" που έπεσε</td></tr></tbody></table><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-1619044723092350246?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-31710833293792798812011-01-31T09:57:00.000+02:002011-01-31T09:57:46.047+02:00Πέρασαν αρκετά χρόνια απο τότε που ξεκίνησα να ασχολούμαι με το blogging.<br />Mε άλλη ταυτότητα, σε άλλο blog, με άλλη διάθεση, άλλη κατάσταση, άλλα όλα.<br />Ο χρόνος που κύλησε έφερε πολλές αλλαγές σε μένα και στους τότε συν-bloggers μου.<br />Πολλοί χάθηκαν απο αυτούς.<br />Κάποιοι χάθηκαν διαδικτυακά, κάποιοι δυστυχώς χάθηκαν και απο τη ζωή... :(<br />Θυμάμαι όμως ακόμα, πόσο πολύ με συντρόφευαν τότε και πόσο σημαντικό ήταν για μένα να επικοινωνώ μαζί τους. Πώς είχε ανοίξει ένα ανέλπιστο παράθυρο στο κοινωνικό αδιέξοδο που μοιραία εγκλωβίζεται ο άνθρωπος μεσα απο τα σημερινά δεδομένα. Δουλειά-σπίτι-δουλειά-σπίτι, άντε και κανα ποτάκι με λίγους παλιούς φίλους. Κακά τα ψέμματα. Οταν τελειώνουν τα σχολεία και οι σπουδές, ο κοινωνικός κύκλος αρχίζει και στενεύει.<br />Είχα "γνωρίσει" πολλούς ανθρώπους, απο διάφορες ηλικίες, status, διάφορα μέρη της Ελλάδος αλλα και του εξωτερικού. Ενας ολόκληρος κόσμος που με ένα κλικ,&nbsp; ερχόταν κοντά σου, σου έλεγε "καλημέρα", ήξερες οτι σε ακούει, σε διαβάζει και τον ακούς και συ.<br />Λίγοι , ελάχιστοι απο αυτούς έχουν μείνει πια ενεργά μέλη στην πλαϊνή στήλη των επαφών μου.<br />Φταίω και γω, βέβαια, γιατί και γω όπως και κείνοι χάθηκα για μεγάλο χρονικό διάστημα. Αυτοεξορίστηκα λόγω αυξημένων υποχρεώσεων. Και όπως με κάθε σχέση, σε όποιο επίπεδο κιαν εξελίσσεται αυτή (πραγματικό ή διαδικτυακό) χρειάζονται δύο πλευρές για να υπάρξει συνέχεια...<br />Ετσι έχω μείνει με την αίσθηση οτι το blogging πέρασε λίγο την αρχική του ενθουσιώδη φάση, που ο καθένας έβγαζε χωρίς δεύτερη σκέψη τα σώψυχά του στη φόρα.<br />Πέρασε σε μια διάσταση άλλη, πιο επώνυμη, πιο επίσημη.<br />Και φυσικά όχι τόσο "ελεύθερη".<br />Τα blogs έχουν ταυτότητα. Είναι πια επίσημες ιστοσελίδες που μπορείς να διαβάσεις συνταγές για φαγητά, ή ταξιδιωτικους οδηγους, ή ανάλυση επιστημονικών θεμάτων.<br />Λίγα είναι χύμα και "ό,τι κάτσει" κατάσταση.<br />Σκέφτηκα και γω να δώσω μια τέτοια ταυτότητα στο δικό μου blog.<br />Oμως για μένα, ποτέ το blogging δεν μπορούσε να μπει σε καλούπια. Για μένα ήταν και θα παραμείνει ένα προσωπικό ημερολόγιο που θα αποτυπώνει ότι μου κατέβει. Μπορεί ναναι και συνταγές, και ταξίδια, και τα ... άπλυτα της ψυχής μου.<br />Αλλιώς δεν... δεν εξυπηρετεί για μένα κανέναν λόγο ύπαρξης.<br />Καθαρά προσωπική μου άποψη αυτή για το δικό μου blog. Δεν έχω πρόβλημα με όσους διαλέγουν να κάνουν κάτι άλλο.<br />Απλά, με πιάνει καμιά φορά η νοσταλγία για τότε που οι περισσότεροι πίσω απο ένα πληκτρολόγιο έβγαζαν λίγο παραπάνω συναίσθημα, δείχναν λίγο παραπάνω χαρακτήρα και τολμούσαν να πουν ότι πραγματικά τους περνούσε απο το μυαλό.<br />Και αναρρωτιέμαι αν εκείνη η μαγεία, έχει ολοκληρωτικά πια χαθεί...<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object width="320" height="266" class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://3.gvt0.com/vi/Gg9kleVuEis/0.jpg"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Gg9kleVuEis&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/Gg9kleVuEis&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-3171083329379279881?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-3388755476802524162011-01-28T15:28:00.001+02:002011-01-28T15:32:09.170+02:00Eίναι κάτι μέρες, που νιώθω μια σκιά να κάθεται βαριά στους ώμους μου.<br />Μέρες που νιώθω τόσο δα μικρή, ανίκανη και ασήμαντη μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Που η ζωή μοιάζει να με έχει προσπεράσει, παίρνοντας μαζί της στόχους, φιλοδοξίες, επιτυχίες, νιάτα, ομορφιά.<br />Ο καθρέφτης μου γίνεται ένα άλλο πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι και δείχνει ένα γερασμένο πρόσωπο ενώ η καρδιά και το μυαλό παραμένουν ανέπαφα... Ετσι είναι τελικά το να γερνάς? Είναι αλήθεια αυτό που βλέπουν όλοι οι άλλοι αλλά εσύ δεν το νιώθεις ποτέ?<br />Μεγάλωσα διστακτικά, σχεδόν αθόρυβα, πατώντας στις μύτες των ποδιών μου μην τυχόν και ενοχλήσω τους γύρω μου. Και οι γύρω μου πάντα να ενοχλούνται εύκολα, και πάντα να ζητούν να είμαι πιο ήσυχη, πιο υποτακτική, πιο αθόρυβη..<br />Και έτσι μια μέρα μου είπαν οτι μεγάλωσα πια και πρέπει να βγώ θαρραλέα στη ζωή. Να διεκδικήσω.<br />Μα που να βρω το θάρρος? Ποιός μου τομαθε να τοχω για να το βάλω ασπίδα στον έξω κόσμο?<br />Τότε γελάσαν κοροϊδευτικά και είπανε οτι είμαι λίγη, οτι είμαι δειλή.<br />Προσπάθησα λοιπόν να σηκώσω ψηλά το κεφάλι, να τεντώσω όσο μπορώ το κορμί και να βρω το κουράγιο και το θάρρος που κανείς δε μουμαθε να έχω, να τινάξω απο πάνω μου την ρετσινιά που τόσο επιμελώς μου κολλήσανε όλα τα προηγούμενα χρόνια.<br />Αλλά κιαυτό δεν άρεσε. Δεν βόλεψε πολλούς, που είχαν μάθει να ακούνε μόνο "ναι" και "μάλιστα" απο το στόμα μου.<br />Ομως η ζωή είναι μονόδρομος και πάει μόνο μπροστά.<br />Εκανα οικογένεια και παιδιά, και κάθε μέρα που ξυπνάω πρέπει ακόμα να θυμήσω στον εαυτό μου οτι μεγάλωσα. Οτι είμαι πια εγώ στο τιμόνι και πρέπει να αφήνω στα παιδιά μου τον χώρο και τον χρόνο να αναπτύξουν την προσωπικότητά τους όπως εμένα δε μου έδωσε κανείς.<br />Γιατί αυτά τα παιδιά είναι ότι πιο όμορφο και ότι πιο πολύτιμο έχω στη ζωή. Είναι το Α και το Ω μου. Είναι η ολοκλήρωση του Εγώ μου.<br />Γιατί μέσα στα μάτια τους βρίσκω νέους στόχους, νέες φιλοδοξίες, νέες επιτυχίες, νιάτα και όλη την ομορφιά της ζωής.<br />Κιαν η ζωή έχει γυρίσματα όλα θα τα αντιμετωπίσω με υπομονή και επιμονή για το δικό τους καλό.<br />Θα προσπαθήσω να τους δώσω ό,τι καλύτερο μπορώ, ό,τι καλύτερο έχω. Κιαν δεν έχουν τα πάντα σε υλικά αγαθά, σίγουρα δεν θα τους λείψει ποτέ η αγάπη μου.<br />Είμαι σίγουρη οτι μεγαλώνοντας αυτό είναι που θα έχουν ανάγκη ναχουν περισσότερο.<br />Αυτά.... γιατί καμιά φορά ξεχνιέμαι και πρασύρομαι, για το τι πραγματικά μετράει σ'αυτή τη ζωή και αφήνομαι να χαλιέμαι απο κάτι μικρά, κάτι ανόητα και ασήμαντα πραγματάκια.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-338875547680252416?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-82729955510316302652011-01-27T15:11:00.000+02:002011-01-27T15:11:28.707+02:00Όταν η θερμοκρασία ξεκινάει με μείον, και γω πρέπει να βγω να ψωνίσω για το μεσημεριανό φαγητό, ένα πράγμα έρχεται πρώτα στο νου: σούπα! καυτή και αχνιστή, να ζεσταίνει τα μέσα σου, να σου μαλακώνει τον λαιμό και το στομάχι...<br />Οπότε σήμερα που είχε και λαϊκή κοντά, σκέφτηκα τι καλύτερο απο μια ψαρόσουπα!<br />Οχι όμως οποιαδήποτε ψαρόσουπα, αλλά εκείνη που είχα φάει πριν λίγα χρόνια απο τα χεράκια της αδερφής μου, που είναι άριστη μαγείρισσα. Αφού λοιπόν επιβεβαίωσα τηλεφωνικώς 2-3 πραγματάκια πάνω στη συνταγή ξεκίνησα τα ψώνια και μετά το μαγείρεμα.<br />Ιδού λοιπόν η...<br /><br /><b>"Ψαρόσουπα της μερακλούς!"</b><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUFuB5vrMCI/AAAAAAAAABE/nDIbjT0qxSw/s1600/IMGP3551_pic.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="253" src="http://1.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/TUFuB5vrMCI/AAAAAAAAABE/nDIbjT0qxSw/s320/IMGP3551_pic.jpg" width="320" /></a><br /><u>Υλικά:</u><br />1 κεφάλι απο σολωμό Νορβηγίας φρέσκο<br />1 μικρή φέτα σολωμό <br />1 μεγάλο μπακαλιάρο φρέσκο<br />8-10 γαρίδες μέτριες<br />2-3 πατάτες<br />3 καρότα<br />σέλινο<br />κρεμμύδι<br />πολύ λίγο σκόρδο<br />λάδι, αλάτι<br /><br /><br /><i>και για το αυγολέμονο: </i><br />1 αυγό<br />2 λεμόνια<br />1 κοφτή κουταλιά αλεύρι<br /><br /><u>Εκτέλεση</u><br />Πλένουμε τα ψάρια μας και τα βάζουμε στην κατσαρόλα με νερό να βράσουν. Μόλις πάρουν βράση τα ξαφρίζουμε καλά και όταν δούμε οτι βράσανε τα βγάζουμε με προσοχή με μια τρυπητή κουτάλα και σουρώνουμε το ζουμί να μη μείνει κανένα κοκκαλάκι μέσα.<br />Εντωμεταξύ έχουμε καθαρίσει τα καρότα, πατάτες, κρεμμύδι, σέλινο και σκόρδο, τα έχουμε κόψει μικρά κομμάτια και τα ρίχνουμε μέσα στο ζουμί απο τα ψάρια μαζί με το λάδι και το αλάτι τους να βράσουν πολύ καλά.<br />Εμείς ωσπου να βράσουν αυτά ξεκοκκαλίζουμε τα ψάρια προσεκτικά. Απο το κεφάλι του σολωμού κρατάμε ότι μας αρέσει να φάμε, και τις γαρίδες τις καθαρίζουμε εντελώς. Τον μπακαλιάρο τον ξεκοκκαλίζουμε κιαυτόν καλά και κρατάμε το ψαχνό.<br />Το κεφάλι του σολωμού δίνει την περισσότερη νοστιμιά στη σούπα μας γιαυτό και είναι σημαντικό να το έχουμε βάλει.<br />Μόλις τα λαχανικά έχουν βράσει παρα πολύ καλά, ξεχωρίζουμε μερικές πατάτες και καρότα και τα αλέθουμε στο multi για να χειλώσουμε το ζουμί.<br />Μετά φτιάχνουμε και το αυγολέμονο και ενσωματώνουμε και τα υπόλοιπα υλικά μαζί.<br />Η σούπα μας παίρνει μια πολύ ωραία σομόν απόχρωση γιαυτό και μου αρέσει να τη λέω και "pink ψαρόσουπα!" <br />Σερβίρουμε με λίγο (ή πολύ) φρεσκοτριμμένο πιπέρι, και απολαμβάνουμε το πιάτο μια κρύα χειμωνιάτικη μέρα!<br />καλή σας όρεξη!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-8272995551031630265?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-58231718676593940832011-01-12T09:57:00.001+02:002011-01-12T10:03:00.566+02:00Δεν υπάρχει περίπτωση να πιω ελληνικό καφέ, και να μην γυρίσω το φλυτζάνι!<br />Οχι, δεν πιστεύω στα "μελλούμενα" που λέει, δεν είναι αυτός ο λόγος.<br />Είναι μια κίνηση ενστικτώδης σχεδόν, που γίνεται αυθόρμητα και αυτόματα με το που θα φτάσω στην τελευταία γουλιά!<br />Λες και αν δεν το κάνω, δεν θαχει ολοκληρωθεί η διαδικασία του καφέ.<br />Μου μοιάζει το φλυτζάνι σαν άσπρος καμβάς, και στον πάτο του το χρώμα που το γυρίζεις μια δυο σβούρες και το χύνεις και κείνο αφήνει αποτυπώματα τα πιο παράξενα σχέδια!<br />Κάθομαι μετά και τα χαζεύω και προσπαθώ να τα δώσω νόημα, όχι για την ερμηνεία επαναλαμβάνω, αλλά σαν να βλέπω έναν περίεργο μοντέρνο πίνακα και να προσπαθώ να αποκρυπτογραφήσω τη ματιά του καλλιτέχνη που τον ζωγράφισε.<br />Κάθε φλυτζάνι και ένας καινούργιος πίνακας.<br />Ακόμα και σε καφέ που πινει άλλος, οταν το άδειο φλυτζάνι πέσει στα χέρια μου για να πάει στον νεροχύτη, περνάει απο το μυαλό μου (και τοχω κάνει μερικές φορές) πριν ρίξω μέσα νερό να το ξεπλύνω να το γυρίσω να δω τι σχήματα θα βγάλει!<br />Ποτέ δεν κολλάω στο αποτέλεσμα, αλλά χαίρομαι αν βγει ωραίο με ποικιλία σχεδίων και συμβόλων.<br />Αντίθετα μου τη δίνει όταν έχω πιεί πολύ καφέ και&nbsp; βγαίνει σκούρο και πηχτό το κατακάθι και&nbsp; μου αφήνει μια μαυρίλα μόνο.<br />Παλιότερα πριν περίπου 15χρόνια (πω πω πότε πέρασαν!) πίναμε κάθε απόγευμα καφέ με την γιαγιά μου, την θεία μου και την ξαδέρφη μου και η θειά μου αναλάμβανε να μας λέει και το φλυτζάνι!<br />Ε, ρε γέλια που κάναμε με τις δήθεν προβλέψεις της!<br />Ηταν απο την πλευρά της μια προσπάθεια να ψαρέψει τα μυστικά μας, και εμείς κάναμε δήθεν οτι δεν το καταλαβαίναμε και πηγαίναμε με τα νερά της.<br />"ένα Κ σε σκέφτεται... ξέρεις κανένα Κ?" "μπα.... σίγουρα Κ θεία? μήπως είναι Χ και μπερδεύτηκες?"<br />"ναι, μπορεί να είναι και Χ τώρα που το λες..."<br />Ετσι μου έμεινε αυτή η συνηθεια, και τώρα ακόμα και γυρίζω το φλυτζάνι μου.<br />Και καθώς κάθομαι και γράφω αυτές τις γραμμές, δίπλα μου στέκεται το πιατάκι με τον ντελβέ και δίπλα το φλυτζάνι γυρισμένο πάνω σε μια χαρτοπετσέτα να στραγγίζει υπομονετικά..<br />Για να δούμε τι θα μας δείξει σήμερα.... :)<br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><object class="BLOGGER-youtube-video" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0" data-thumbnail-src="http://0.gvt0.com/vi/VurYxU5IuVw/0.jpg" height="266" width="320"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/VurYxU5IuVw&fs=1&source=uds" /><param name="bgcolor" value="#FFFFFF" /><embed width="320" height="266" src="http://www.youtube.com/v/VurYxU5IuVw&fs=1&source=uds" type="application/x-shockwave-flash"></embed></object></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-5823171867659394083?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-39232188855575705142011-01-11T09:46:00.000+02:002011-01-11T09:46:45.840+02:00Ξύπνημα στις 7.40<br />Δίνω γάλα στο παιδί που μέσα στον ύπνο του το καταπίνει λαίμαργα και συνεχίζει απτόητος τον ύπνο του.<br />Θαθελα να το κάνω και γω αυτό, αλλά σήμερα ειδικά έχω άλλα πλάνα.<br />Τα φασόλια περιμένουν μέσα στο νερό απο χθες το απόγευμα, και καλό είναι να τα βάλω στην κατσαρόλα όσο γίνεται νωρίτερα για να σιγοβράσουν και να γίνουν όπως πρέπει.<br />Σήμερα, μια τυπική χειμωνιάτικη μέρα, λαχτάρισα να φάω μια φασολάδα όπως την έτρωγε η γιαγιά μου.<br />Θυμάμαι σαν χθες που πάνω απο το πιάτο έκαιγε μια πιπερίτσα κόκκινη απο αυτές που φύτρωναν στις γλάστρες της και με τόση φροντίδα όλο το καλοκαίρι τις περιποιότανε.<br />Την έβαζε στη φλόγα του αναπτήρα της ή της πετρογκάζ και εκείνη καιγόταν με μιας και έβγαζε&nbsp; έναν χαρακτηριστικό καυτερό καπνό που μοσχοβολούσε όλη την κουζίνα.<br />Εκαιγε βέβαια τόσο αυτός ο καπνός που αμέσως μόνο με την εισπνοή σε έπιανε βήχας αλλά ήταν τόσο ωραία η μυρωδιά του που παντα ήθελα να την εισπνεύσω κιας βήξω μετά!<br /><br />Λίγη ώρα στην κουζίνα, η πόρτα κλειστή μην ξυπνήσουν μέσα τα παιδιά απ'το θόρυβο, και η φασολάδα είναι ήδη στο μάτι και σιγοβράζει.<br />Ωρα για έναν ελληνικό καφέ!<br />Μπρίκι, νερό, φλυτζάνι, γκαζάκι και η ιεροτελεστία είναι γεγονός.<br />Ο καφές ήρθε χθες στα χέρια μου, φρεσκοκομμένος και ζεστός απο τον μάστορα του είδους (Ουζούνογλου) και το άρωμά του ξεχύνεται απο το κουτί με το που το ανοίγω.<br />Φουσκώνει μέσα σε λίγα λεπτά και έτοιμος για κατανάλωση.<br />Η μυρωδιά του καφέ αναμειγνύεται μαγικά μέσα στα ρουθούνια μου με τη μυρωδιά της φασολάδας που βράζει και με ταξιδεύει νοητά στην κουζίνα της γιαγιάς μου..<br />Εχω μια έντονη αίσθηση διαδοχής, μαζί με όνομά της ίσως να πήρα και λίγη απο τη μαγεία της στην κουζίνα.<br />Οι ομοιότητες όμως σταματούν εκεί. <br />Εκείνη θα καθόνταν στην άκρη του τραπεζιού και θα άναβε ένα τσιγάρο "22" μαζί με τον καφέ της.<br />Εγώ πήρα τον καφέ και πήγα στο γραφείο οπου με περίμενε το κομπιούτερ και το διαδίκτυο για τις πρωινές καλημέρες.<br />Είναι παράξενο, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, ποτέ δε με πείραξε ο καπνός της γιαγιάς μου.<br />Λες και ούτε κείνος να ήταν σαν τους άλλους, σαν να ευωδιάζε έμοιαζε.<br />Σήμερα, αντικαπνίστρια όσο ποτέ άλλοτε, απεχθάνομαι τη μυρωδιά του καπνού.<br />Ομως η εικόνα της στο μυαλό με το τσιγάρο στα αποστεωμένα της δάχτυλα, τα γεμάτα κόμπους και μονίμως σκληρά απο τα νερά που συνέχεια τα έβαζε, δεν ήταν και δεν είναι μια ανάμνηση άσχημη.<br />Αντίθετα, μοιάζει να ντύνει σε ένα σύννεφο νοσταλγίας την γλυκιά της εικόνα.<br />Θάθελα να σκέφτομαι οτι είναι κάπου και με βλέπει.<br />Εγώ πάντως την έχω και θα την έχω πάντα μέσα μου, στην καρδιά μου.<br />Ας σταματήσω όμως κάπου εδώ γιατί το κουβάρι της σκέψης μου αρχίζει και ξετυλίγεται επικίνδυνα και θα με παρασύρει σε μονοπάτια μακρινά και μελαγχολικά.<br />Μια καλημέρα ήθελα να πω.<br />Μια τυπική χειμωνιάτικη καλημέρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-3923218885557570514?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-66651977996507279892011-01-07T11:15:00.000+02:002011-01-07T11:15:45.542+02:00Νέος χρόνος, νέα ανάρτηση...<br />Ε, απο πέρσι έχω να γράψω!<br />H αλήθεια είναι οτι δεν σκέφτηκα κάτι που να θέλω να το πω αλλά είναι που δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα να θυμηθώ τους κωδικούς μου για το blog (έχω ασθενική μνήμη) και είπα για να το γιορτάσω να κάνω και μια ανάρτηση!<br />Εχω κάποιες ιδέες για το μπλογκ αυτό, μια απο αυτές είναι να το γυρίσω σε food-blog.<br />Ισως τελικά το background που είχα διαλέξει να αποδειχτεί προφητικό.<br />Είναι και η πρόσφατη δημοσίευση μιας συνταγής μου απο τον φίλο μου&nbsp;<a href="http://laxanokitsos.blogspot.com/2011/01/blog-post.html">Κitsosmitsos</a> στον Λαχανόκιτσο, που με εκανε να αρχίσω να το σκέφτομαι πιο σοβαρά.<br />Οψόμεθα!<br />καλή χρονιά με καλή υγεία!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-6665197799650727989?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-7194711323288131322009-11-03T15:29:00.000+02:002009-11-03T15:49:53.517+02:00Πολύς ντόρος έγινε την προηγούμενη βδομάδα στην TV για το νέο show του Γιούρι Γκέλερ.<br />Πολύς ενθουσιασμός και εντύπωση με τα μαγικά κόλπα επι της οθόνης και δεν μπορώ να το αρνηθώ έπεσα και γω στην παγίδα να δω "τι στο καλό κάνει πια αυτός και όλοι μιλάνε μετά".<br />Κάθησα λοιπόν στην TV και περίμενα οδηγίες.<br />Αφού είδα κάτι τρισάθλιους τύπους να προσπαθούν να πείσουν τον Γιούρι οτι είναι -πως το λέγανε? α! ναι- "mentalists" ήρθε η ώρα να μας δείξει ο Γιούρι τι ψάρια πιάνει.<br />Ο ειδικός σα να λέμε, η αυθεντία!<br />πάρτε λέει ο Γιούρι μια πατάτα και βάλτε την μπροστά στην τηλεόραση.<br />έτρεξα γρήγορα και πήρα.<br />την έβαλα μπροστά στο χαζοκούτι.<br />μάλιστα επειδή δεν ήθελα να παίξω με τις πιθανότητες και να χάσω την "καλή λήψη" της μεταδοτικότητάς του, έβαλα σε διάφορα σημεία γύρω- γύρω απο την τηλεόραση πατάτες, για να δούμε πια θα "πιάσει" καλύτερα.<br />"λες να μας τις κάνει τηγανιτές?" λέω με χαρά στον έτερο.<br />εισέπραξα μια μούντζα που ήταν όλη δική μου.<br /><br />πήρε ο μεγάλος Γιούρι λοιπόν κάτι σποράκια στο χέρι του λοιπόν και άρχισε να τα χαϊδεύει και να λέει με την συνοδεία του κόσμου τα μαγικά λόγια "φύτρωσε!"<br />δεν σας το κρύβω οτι είπα και γω μέσα απο τα δόντια μου το ίδιο -είπαμε δεν παίζουμε με τις πιθανότητες- σιγά όμως μη με ακούσει ο σύζυγος και με πάρει με τις ντομάτες. Ή με τις πατάτες τέλος πάντων που ήταν και εύκαιρες.<br />περίμενα, περίμενα...<br />οι πατάτες παρέμεναν ανέπαφες.<br />ούτε μάτια έσκασαν να φυτρώσουν, ούτε φρύδια.<br />μετά απο λίγο άρχισαν να μας δείχνουν φωτογρφίες απο πατάτες που φυτρώσανε σε άλλους τηλεθεατές και τις στείλανε να τις δείξουνε.<br />αυτό πάλι με έκανε να ανατριχιάσω! τέτοια εγκυρότητα και αξιοπιστία!<br />οι δικές μου πατάτες ανέπαφες.<br />επίσης η διορία που είχα απο τον έτερο να αλλάξω κανάλι μόλις τελειώσει το μαγικό έληξε και γυρίσαμε στο σίριαλ ενός άλλου καναλιού και μετά κοιμηθήκαμε.<br />την άλλη μέρα το πρωί οι πατάτες ήταν ακόμα εκεί, ανέπαφες και χωρίς ναχουν φυτρώσει.<br />τις μάζεψα και τις έβαλα πάλι στο καλάθι.<br />σήμερα τις μαγείρεψα με πορτοκάλι, μουστάρδα, δεντρολίβανο και λουκάνικα.<br />λουκούμι έγιναν.<br />νάσαι καλά ρε Γιούρι! τοκανες το θαύμα σου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-719471132328813132?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-71649123819281874422009-10-10T10:57:00.000+03:002009-10-10T11:05:11.478+03:00Σα βγεις στον πηγαιμό για την Θεσσαλονίκη, να εύχεσαι να έχεις πολλά λεφτά στη τσέπη, γιατί ο δρόμος είναι γεμάτος διόδια που θα στα φάνε…<br /><br />Κάτι τέτοια χαριτωμένα σκεφτόμουνα μέσα στο αμάξι την ώρα της διαδρομής γιατί κάθε λίγο και λιγάκι τσουπ! σταματούσαμε για να πληρώσουμε…<br /><br />Δεν είναι η πρώτη φορά που κάνω τη διαδρομή Λουτράκι – Θεσσαλονίκη και ούτε και θα’ναι η τελευταία.<br />Πάντα θα σταματούσαμε 5-6 φορές σε διόδια και το΄χα συνηθίσει.<br /><br />Αυτή τη φορά όμως μου φάνηκαν τόσα πολλά που σκέφτηκα να κρατήσω τις αποδείξεις και να μετρήσω το αποτέλεσμα.<br /><br />Και να λοιπόν τι έχουμε:<br />11 διόδια (συμπεριλαμβανομένης και της Αττικής οδού γιατί περάσαμε μέσα από Αθήνα για κάτι δουλειές) και σύνολο 25,20ευρώ!<br />Και αν θέλετε να θυμηθούμε και τις παλιές καλές δραχμές αυτό μας κάνει 8.586 (και κάτι ψιλά) δραχμές!<br /><br />Το πιο σπαστικό όμως απ’όλα δεν είναι το ποσόν που καλούμαστε να πληρώσουμε τις εταιρείες που φτιάχνουν τους δρόμους (αντί να τις πληρώνει το κράτος), αλλά η συχνότητα που έχουν βάλει τα διόδια.<br /><br />Δείτε τις ώρες που παραθέτω από τα αποκόμματα:<br /><br />Σταθμός διοδίων Ισθμός 10:06 2,80ευρώ<br />Σταθμός διοδίων Ρουπάκι 10:39 2,70ευρώ<br />(εδώ μεσολάβησε η στάση στην Αθήνα για μια ώρα γιαυτό και η μεγάλη διαφορά ώρας από τον επόμενο σταθμό)<br />Σταθμός διοδίων Μαραθώνος Δ. 12:30 2,70ευρώ<br />Σταθμός διοδίων Αφιδνών 12:51 1,85ευρώ<br />Σταθμός διοδίων Θήβας 13:23 2,25ευρώ<br />Σταθμός διοδίων Τραγανας Μετωπικός 13:51 2,20ευρώ<br />(στάση μισής ώρας)<br />Σταθμός διοδίων Πελασγίας Βόρεια 15:27 1,90ευρώ<br />Σταθμός διοδίων Μοσχοχωρίου Βόρεια 16:14 2,50ευρώ<br />Σταθμός διοδίων Πυργετου Βόρεια 16:50 2,00ευρώ<br />Σταθμός διοδίων Μαλγάρων 17:46 2,00ευρώ<br /><br />Η μέση ωριαία ταχύτητά μας ήταν 95χλμ. Δηλαδή δεν τρέξαμε πουθενά πάνω από 120χλμ/h<br /><br />Και επειδή ταξιδεύουμε με μωρό στο πίσω κάθισμα το οποίο δυσκολεύεται να κοιμηθεί στα ταξίδια και ξυπνάει πολύ εύκολα, μόλις κατάφερνε να το πάρει ο ύπνος λιγάκι, κόβαμε ταχύτητα για να σταματήσουμε, άνοιγε το παράθυρο για να βγάλει τα λεφτά ο οδηγός και το παιδί ξυπνούσε και άρχιζε το κλάμα….<br /><br />Έτσι τα διόδια εκτός από χρήματα, μας στοίχισε και σε νεύρα , γιατί να οδηγείς με τον ήλιο στα μάτια και με το κλάμα στα αυτιά, είναι κομμάτι δύσκολο!<br /><br />Φτάσαμε όμως σώοι και αβλαβείς και γιαυτό λέμε πάλι καλά, παρόλα τα έργα που συναντήσαμε στη διαδρομή και ήταν σκέτη πρόκληση η οδήγηση σε αυτούς τους δρόμους!<br />Άντε να φτιάξουνε τη σήραγγα των Τεμπών, να τελειώσουν και τα έργα τα υπόλοιπα μπας και φτιάξει λίγο η κατάσταση, αν και έτσι όπως το κόβω, αν για κάθε δρόμο ή σήραγγα ξεφυτρώνει και ένας σταθμός διοδίων, τότε θα αργούμε περισσότερο να φτάσουμε στον προορισμό μας γιατί κάθε 10λεπτά θα αναγκαζόμαστε να σταματάμε!<br /><br />Το μόνο θετικό που συνάντησα στην όλη διαδρομή, και οφείλω να το αναφέρω, είναι το καφέ –εστιατόριο 222, μετά τη Λαμία (προφανώς στο 222ο χλμ Αθηνών-Λαμίας) που ΚΑΙ καλό καφέ έκανε, ΚΑΙ υπέροχο κρουασάν με σταφίδες φρεσκότατο είχε, αλλά…. ΚΑΙ το καλύτερο απ’όλα, είχε στη διάθεση του κουρασμένου ταξιδιώτη αυτές τις φανταστικές πολυθρόνες μασάζ που με ένα μικρό αντίτιμο σε κάνουν ένα εκπληκτικό μασάζ σε όλο το σώμα και προσωπικά εμένα με έκαναν καινούργια! Ήταν ότι καλύτερο, και τώρα αναρωτιέμαι πόσο να κάνει μια τέτοια πολυθρόνα να τη βάλω στο σαλόνι μου και να μην ξεκουνάω από κει!<br />Ιδού το θαύμα της επιστήμης:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/StA_WYgnPII/AAAAAAAAAAw/SMsnOLq6Fm8/s1600-h/image1_zoom.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 319px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_XwgmVUHaIDA/StA_WYgnPII/AAAAAAAAAAw/SMsnOLq6Fm8/s320/image1_zoom.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5390878407731395714" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-7164912381928187442?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-42325186508316654292009-09-28T12:22:00.000+03:002009-09-28T12:35:55.226+03:00Xθές το βράδυ η τηλεόραση είχε πάλι βλακείες...<br /><br />Και δεν πήραμε τελικά και κανα DVD όπως είχα προβλέψει οτι θα χρειαστεί, και έτσι αναγκαστήκαμε να χαζέψουμε λίγο ότι μας σέρβιραν τα κανάλια.<br />Για την πρεμιέρα της νέας σειράς "H ζωή της άλλης" δεν θα μιλήσω γιατί αλλάζω το κανάλι και απο τα τρέιλερ και μονο.<br /><br />Μια απορία έχω μονάχα: πέρσι δεν είχαν μια σειρά που λεγόταν "μια στιγμή, 2 ζωές"? δηλαδή αν κατάλαβα καλά, το απογευματινό σήριαλ του ΜΕGA πρέπει οπωσδήποτε να διαπραγματεύεται μια σύγχυση 2 ατόμων γύρω από μια ταυτότητα?<br />Δεν μπορούν να ξεκολλήσουν λιγάκι σε κάτι πιο πρωτότυπο?<br /><br />Εγώ προσωπικά από τις χθεσινές επιλογές, θα προτιμούσα να ξανα(ξανα-ξανα-ξανα...)δω την ελληνική ταινία στο STAR, "Γοργόνες και μάγκες" , old time classic με καλές ατάκες και χαλαρές ερμηνείες χωρίς πολλές απαιτήσεις.<br /><br />Όμως ο σύζυγος δεν αντέχει την χιλιοστή επανάληψη και προτίμησε να δούμε την αμερικανιά με τους εξωγήινους στο ANTENNA.<br />ε, τι ήταν να το δω? αφού το ξέρω το κακό μου το χούι.<br />όλο το βράδυ στον ύπνο μου, με κυνηγούσαν οι εξωγήινοι! <br /><br />Αλλά μπορώ να πω μετά βεβαιότητας, οτι το δικό μου σενάριο ήταν ΚΑΙ πιο πρωτότυπο, ΚΑΙ πιο καλογυρισμένο, ΚΑΙ με καλύτερα εφέ, αλλά πάνω απ'όλα ΠΙΟ ΑΛΗΘΟΦΑΝΕΣ! <br />ακούς εκεί, να εισβάλλουν οι εξωγήινοι και να σώζει τον κόσμο ο πρόεδρος των Η.Π.Α!!!<br /><br />μα καλά, με κάτι τέτοια φτιάχνονται τα αμερικανάκια???<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-4232518650831665429?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-55684066148077501192009-09-16T18:22:00.000+03:002009-09-16T18:44:35.976+03:00Τελευταία μπορώ να πω οτι έχω εξελιχθεί σε ικανότατο εγκληματολόγο.<br /><br />Εμ βέβαια, αφού είχα τόσο καλή εκπαίδευση όλο το καλοκαίρι απο τις αντίστοιχες σειρές που κατέκλυσαν τα κανάλια σε επανάληψη: CSI NY, CSI MAIAMI, CSI LAS VEGAS, τα καινούρια επεισόδια, τα παλιά επεισόδια, όλα μαζί ξανά απο την αρχή για εμπέδωση... ε, τι στο καλό, μόνο ο εξοπλισμός μου λείπει για να κάνω όλη αυτή τη θεωρία πράξη που έχει συσσωρευτεί μέσα στο μυαλό μου.<br />Αφού αναρωτιέμαι καμμιά φορά, με τέτοιες ικανότητες που έχουν αυτοί οι άνθρωποι και τόση εξειδίκευση (μα τι γνώσεις είναι αυτές!) πως και μένουν ανεξιχνίαστα εγκλήματα στην Αμερική!<br /><br />Εδώ με έχει ήδη επηρεάσει και μένα ακόμα και στην καθημερινότητά μου.<br /><br />Κόβω τα νύχια μου και αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν να ανακαλύψουν απο αυτά, τι έξυσα πριν "τα τινάξω"...<br /><br />Βάζω χέρι στο γλυκό και σκέφτομαι οτι αν θέλω να μην αφήσω ίχνη δεν αρκεί να σκουπίσω το μαχαίρι και να το βάλω στη θέση του, αλλά και να σβήσω τα αποτυπώματα από το δίσκο της τούρτας...<br /><br />Κοιτάζω τους λεκέδες που δεν καθάρισε το απορρυπαντικό και εύχομαι να είχα τα ειδικά εργαλεία για να ελέγξω από τι είχε γίνει ο λεκές και να τον καθαρίσω...<br /><br />Αλλά το πιο παράξενο απ'όλα για μένα είναι, οτι ενώ εγώ δεν βλέπω θρίλερ με δολοφόνους και αίματα και φρικιαστικές καταστάσεις, με αυτές τις σειρές έχω φάει τρελό κόλλημα!<br /><br />Το σκέφτηκα αρκετά και το αποδίδω στον τρόπο που παρουσιάζουν την κάθε περίπτωση.<br />Αν το σκεφτεί κανείς, είναι απογυμνωμένη από προσωπικά συναισθήματα απέναντι στο θύμα στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, και δεν σε ενοχλεί να βλέπεις το κομμένο του πόδι, ή χέρι ή τα σπλάχνα του να βράζουν για να δουν αν θα λιώσουν γρήγορα π.χ., όπως θα σε πείραζε αν το θύμα ήταν ο ήρωας της ταινίας που αγαπούσε την κοπέλα αλλά δεν πρόφτασε να της το πει γιατί ο δολοφόνος τον πρόλαβε στη γωνία και πέθανε με το δαχτυλίδι στο χέρι...<br />Τώρα ξεκίνησε ο νέος κύκλος επεισοδίων, και μαζί με αυτό και νέες ανάλογες σειρές(βλ.dexter) οπού το αίμα ρέει σαν ποτάμι και ο δολοφόνος γίνεται ήρωας!<br /><br />Νέες αξίες, νέα ήθη!<br />o tempora, o mores!<br />Ακόμη και ο δολοφόνος σήμερα μπορεί να γίνει ήρωας και συμπαθής, χάρη στους σεναριογράφους και χάρη σε μια αλάνθαστη συνταγή: "είχε λόγο να το κάνει"<br /><br />Τι άλλο θα δουν τα ματάκια μας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-5568406614807750119?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2895895752798444073.post-82520774638577682092009-09-14T11:24:00.000+03:002009-09-14T11:29:27.571+03:00...Ξέρω τ' όνομά σου<br />την εικόνα σου και πάλι από την αρχή<br />ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας<br />μια αλλιώτικη ζωή....<br /><br /><br /><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/dCIO2BNrvdI&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/dCIO2BNrvdI&amp;hl=en&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="344" width="425"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2895895752798444073-8252077463857768209?l=kaipaliapotinarxi.blogspot.com' alt='' /></div>mayahttp://www.blogger.com/profile/07885761971681305350noreply@blogger.com5