45 μέρες...

Αν μου έλεγαν οτι θα αργούσε τόσο και άλλο τόσο να γίνει αυτή η ανακαίνιση, το μόνο σίγουρο θα ήταν ότι θα γούρλωνα τα μάτια μου και θα ύψωνα τη φωνή μου λέγοντας ένα βαρύγδουπο: "πόσοοοο?"

Τελικά όλα είναι μια απόφαση και αμα μπείς στο χορό θα χορέψεις.
Εχουν ήδη περάσει 45μέρες που είμαστε σαν πρόσφυγες με τις βαλίτσες γεμάτες χειμωνιάτικα σε χώρα που έχει ήδη καλοκαιριάσει και ότι και να βάλω θα συνοδευτεί απο μαύρη χειμωνιάτικη τσάντα και ένα ζευγάρι μπεζ πέδιλα που τελευταία στιγμή προνόησα να ρίξω μέσα στην τσάντα, "μπας και βγάλει ζέστη εντωμεταξύ" όπως είχα τόσο σοφά σκεφτεί πριν φύγω απο το σπίτι μου.

Το καλό πράγμα λένε αργεί να γίνει, και θα θυμηθώ όλα τα κλισέ που ξέρω, μέχρι να ολοκληρωθεί, αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
Οπως επίσης και οτι κάθε φορά που θα μπαίνω στο διαμέρισμα-γιαπί, θα κοιτάζω τα μισοτελειωμένα δωμάτια και τους στοκαρισμένους τοίχους και θα φαντάζομαι που θαχω το κάθε τι και πως θα γίνει όταν θα ολοκληρωθεί και θα λέω απο μέσα μου -ή και απέξω μου όταν είμαι μόνη- "άντε! ακόμα? άντε!"

Τώρα πια, πιο προσγειωμένη και πιο ρεαλίστρια, λέω οτι είμαστε στα μισά... και μόνη μου ευχή είναι να μην έχω πέσει τόσο έξω, ωστε να ξαναγουρλώσω τα μάτια μου αν μου πουν πόσο πραγματικά θα πάρει να τελειώσει το σπίτι μας για να μπούμε μέσα...

2190 και 4 μέρες

7 χρόνια πριν, ο Νότος συναντούσε το Βορρά και τα όλα ήταν πιθανά να συμβούν... και συνέβησαν!

6 χρόνια και 4 μέρες πριν, μετακομίζαμε στο σπίτι που ζήσαμε τα τελευταία αυτά χρόνια.

Εκεί ο τότε σύντροφός μου μου έκανε πρόταση γάμου, εκεί δέχτηκα, εκεί μετά απο σχεδόν 2 χρόνια φέραμε απο το μαιευτήριο νεογέννητο το πρώτο μας παιδί, εκεί φέραμε 9 μήνες πριν  και το δεύτερο...

Πόσες χαρές, πόσες λύπες, πόσες στιγμές ζωής ζήσαμε στους τοίχους αυτού του σπιτιού!

Χθες το απόγευμα έκλεισα τον πόρτα του για τελευταία φορά, χαιρετώντας σχεδόν τελετουργικά το κάθε δωμάτιο παρέα με την κόρη μου που με ακολουθούσε κατα πόδας και επαναλάμβανε ότι έλεγα.

Εκλεισα μαζί και το κεφάλαιο αυτό της μέχρι τώρα ζωής μου, ανοίγοντας το δρόμο για μια καινούργια αρχή... σε λίγο καιρό, σε μια άλλη πόλη...

τελικά, εκεί στο Νότο... εκεί μου κλήρωσε ο έρωτας το Λόττο...

Αντίο..

Αυτήν την ώρα που γράφω, στην γειτονιά οπου μεγάλωσα, όπου απέκτησα τα πρώτα μου μουσικά ερεθίσματα, ο κόσμος αποχαιρετάει τον αγαπημένο μου τραγουδοποιό Νίκο Παπάζογλου.

Εκεί, στην ίδια εκκλησία που με βαφτίσανε, ψάλεται η εξώδιος ακολουθία και ο κόσμος θρηνεί τον χαμό του... θρηνώ και γω μαζί τους αλλά στο τελευταίο αυτό αντίο δεν μπόρεσα να πάω. 

Ηθελα πολύ να τον δω απο κοντά. 

Απο τους πιο αγαπημένους μου ερμηνευτές-συνθέτες, μόνο αυτόν δεν είχα δει ποτέ live και τοχα χρωστούμενο στον εαυτό μου. 

Δεν πρόλαβα. Δεν ήτανε γραφτό.

Δεν θα το άντεχα όμως να τον δω σε ένα τέτοιο live. 

Δεν ξέρω γιατί, δεν μπορώ να το εξηγήσω με τη λογική αλλά αυτή η απώλεια μου κόστισε σαν να έχασα έναν πολύ κοντινό μου άνθρωπο. Σαν να έχασα τη φωνή που μιλούσε στην ψυχή μου. Τον μελοποιημένο λυγμό μου στον πόνο, την φωνή που τραγουδούσε τη χαρά μου...

Διάβασα αρκετά πράγματα για τον Νίκο Παπάζογλου απο χθες στα διάφορα site που ανακοίνωσαν τον χαμό του. Σε κάποιο απο αυτά, δε θυμάμαι σε ποιό ακριβώς, διάβασα οτι το τραγούδι Αύγουστος που τόσο πολύ αγάπησαν χιλιάδες, το έγραψε ένα Σαββατοκύριακο όταν ερωτοχτυπημένος κλείστηκε στο δωμάτιό του. Και όταν βγήκε, είχε γράψει αυτό το τραγούδι... 

Πόσο μεγάλη τιμή αλήθεια να είσαι ο άνθρωπος που ενέπνευσε ένα τέτοιο τραγούδι! 

Να ξέρεις οτι αυτός ο στίχος, αυτά τα λόγια τα τόσο μοναδικά δωσμένα με αυτήν την μουσική, έχουν γραφτεί για τα δικά σου μάτια.. 

Οχι απο ματαιοδοξία, αλλά απο την ανάγκη να ξέρεις οτι έχεις αγαπηθεί ΕΤΣΙ. 

Για μένα αυτό το τραγούδι -όπως και πολλά ακόμα τραγούδια του- εκφράζει την απόδειξη οτι υπάρχει αγάπη. Οτι αφού την έχω ζήσει εγώ, και αφού την έχει ζήσει και ένας ακόμα και την έχει εκφράσει μ'αυτόν τον τρόπο, τότε σίγουρα υπάρχει... 

Είχε αυτό το χάρισμα ο Νικόλας. Να μιλάει στις καρδιές μας, να αγγίζει τις ψυχές μας με τρόπο μοναδικό.

Και παρότι δεν είναι ο μόνος στο μουσικό στερέωμα που το καταφέρνει, αυτοί που το πετυχαίνουν είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, και κάθε χαμός κάνει τον κύκλο αυτόν να στενεύει ακόμα περισσότερο...

Αντίο Νικόλα, η μουσική σου θα  είναι πάντα στις ψυχές μας. Δεν θα σε ξεχάσει κανείς.

Σε δανεικό reunion

Ως μικρότερη της οικογένειας είχα πάντα για πρότυπό μου στην παιδική ηλικία την αδερφή μου.
Εκείνη ήταν το αστέρι της οικογένειας! Ολο τσαχπινιές, όλο νούμερα, όλο σόου στους καλεσμένους, με τραβολογούσε και μένα για backup στις δεύτερες φωνές, εγώ όλο ντροπή τακανα θάλασσα... γενικά είμασταν εντελώς αντίθετες σαν χαρακτήρες. Εκείνη η εξωστρεφής, γελαστή, φωτεινή, χαρούμενη, ξανθιά με πράσινα μάτια, εγώ η εσωστρεφής, μουτρωμένη διαρκώς, μελαχροινή με μαύρα μάτια...
Εκείνη η "Βουγιουκλάκη", εγώ η "Καρέζη"... έτσι τα ξεχωρίζαμε όλα. Εκείνη έγλυφε με το δάχτυλο τη βανίλια απο το μπωλ του κέικ, εγώ το κακάο!
Και φυσικά, στο σχολείο ήταν η πιο δημοφιλής! Τα πάρτυ που έκανε άφηναν εποχή! Ολοι ήθελαν να έρθουν και πάντα γινόταν Ο χαμός!
Τα δικά μου αντίθετα είχαν παταγώδη αποτυχία! Με το δίκανο τα κυνηγούσα τα παιδάκια... αφού σαν εσωστρεφές παιδί, είχα μόνο 2-3 φίλες κολλητές και με τους άλλους δεν είχα πάρε-δώσε.
Χαιρόμουν λοιπόν τα πάρτυ της αδερφής μου, αλλα σαν μικρότερη δεν μπορούσα να συμμετέχω ενεργά σ'αυτά. Καθόμουν διακριτικά στην κουζίνα και έριχνα κλεφτές ματιές στο σαλόνι που γινόταν τα δρώμενα: μπλουζ, μπουκάλες, εφηβικά φιλιά, κάτω απο το φως των φωτορυθμικών προβολέων που στήνονταν για το πάρτυ...
Και όταν ερχόταν η ώρα για τα δικά μου γεννέθλια έλεγα στην αδερφή μου: "να σου χαρίσω τα γεννέθλιά μου, να κάνεις πάλι πάρτυ αντί για μένα?" γιατί πολύ με στεναχωρούσε η δική μου αποτυχία και κάθε φορά που ερχόταν η γιορτή μου με έπιανε μεγάλη μαυρίλα...
Πέρασαν πολλά πολλά χρόνια απο τοτε.
Το σχολείο τελείωσε και οι παιδικές και εφηβικές παρέες διαλύθηκαν. Ο καθένας πήρε το δρόμο του.
Πλέον δεν ήμουν η μικρή ντροπαλή αδερφή αλλά απέκτησα τη δική μου προσωπικότητα και ταυτότητα στην κοινωνία και όλα αυτά τα είχα αφήσει πολύ πίσω μου.
Προχθές λοιπόν ο χρόνος γύρισε πάλι για λίγο πίσω.
Η τάξη της αδερφής μου έκανε reunion! Μαζεύτηκαν αρκετοί απο τα παλιά "ρεμάλια" της τότε παλιοπαρέας και η αδερφή μου που το διοργάνωσε (φυσικά!) θέλησε να πάω και γω μαζί της να την συνοδέψω. Δέχτηκα μετα χαράς γιατί και γω ήθελα να δω ξανά όλους αυτούς που τότε έβλεπα με τόσο θαυμασμό και δέος ως μικρότερη πως είναι τώρα και πως εξελίχθηκαν.
Τους περισσότερους δεν θα τους γνώριζα αν τους έβλεπα στο δρόμο, αλλά σιγά σιγά καθώς τους κοιτούσα θυμόμουν όλο και περισσότερους...
Ήμουν και πάλι στον ίδιο ρόλο με τότε... στην άκρη να κρυφοκοιτάζω αντιδράσεις.. να βλέπω την έκπληξη στα πρόσωπά τους, τη χαρά στο βλέμμα τους και να μου λένε και μένα: "εσύ??? για θύμισέ μου... κάτι μου θυμίζεις..." "είμαι η αδερφή της.." "Ααααα ναι!"
Σε κάποια στιγμή σκέφτηκα να βγάλω τη βιντεοκάμερα και να τραβήξω αντιδράσεις, αλλά το μετάνοιωσα γιατί μπορεί να τους ενοχλούσα μ'αυτό.
Είδαμε όλοι μαζί μια θεατρική παράσταση που συμμετείχε ένας συμμαθητής τους παλιός, και μετά όταν όλοι κανόνισαν να πάνε για ποτάκι να πούνε τα νέα τους, εγώ διακριτικά αποσύρθηκα και γύρισα σπίτι μου, δίνοντας στην αδερφή μου τη φωτογραφική μηχανή να αναλάβει τον ρόλο του φωτογράφου της συνάντησης.
Στο δρόμο σκεφτόμουν όλα αυτά και κατέληξα οτι τελικά μπορεί να μη δάνεισα τις γιορτές μου στην αδερφή μου όταν ήμουν μικρή αλλά εκείνη όπως τότε μου "δάνειζε" τη χαρά να παρακολουθώ τα πάρτυ της έτσι μου "δάνεισε" και λίγο απο το reunion της! :)))

Η ανατροπή

Είναι κάτι βράδια που η ένταση της ημέρας κάθεται τόσο βαριά πάνω στο κεφάλι σου που νομίζεις οτι ο ύπνος δεν θα έρθει ποτέ... Λες οτι θα ξημερώσεις στον καναπέ παρέα με τις έγνοιες, για το τι θα γίνει αύριο. Που θα μπορέσουμε να βρούμε δουλειά? που θα καταλήξουμε? πόσο καιρό ακόμα αντέχουμε να ψάχνουμε?

Εδώ και αρκετό καιρό πλανιόταν στον ορίζοντα μια αβεβαιότητα για το μέλλον της εταιρείας. Σ' αυτή που δούλευες χρόνια και χρόνια και που τη θεωρούσες δεύτερό σου σπίτι. Την καμάρωνες, έλεγες πως κάθε της έργο είχε λίγο από τη δική σου συμβολή. Κι όμως τα σημάδια των καιρών ήταν τέτοια που σε κάνανε να ανησυχείς κατά βάθος... κατά πολύ βάθος όμως...Θεωρούσες τον εαυτό σου αναπόσπαστο κομμάτι της επιχείρησης και οτι θα έφευγες όταν και αν ποτέ έπαυε να υπάρχει και κείνη.

Πίστευες οτι κάποια μεταβολή θα υπάρξει, μια μετάθεση σε άλλο πόστο, ίσως να μην πάρεις αύξηση φέτος αν και το δικαιούσουνα και με το παραπάνω... Ήσουν πάντα ο πρώτος στο γραφείο, και μισή και μία ώρα νωρίτερα πάντα εκεί, μην τυχόν και κολλήσεις στην κίνηση και πουν οτι αργείς να πας...Όλοι είχαν να πουν τα καλύτερα για σένα: "υποδειγματικός υπάλληλος" "δουλεύει σα σκυλί ο μπαγάσας"... άδειες, αργίες, όλα τα δικαιώματά σου δεν τα διεκδικούσες ποτέ μην τυχόν και χαλάσεις τη διάθεση των αφεντικών σου.

Ακούς για απολύσεις που πέφτουν βροχή και σου φαντάζει σαν μια γρίπη που αν προσέξεις θα αποφύγεις...οτι δεν σε αφορά προσωπικά. Όχι εσένα. Φοβάσαι τη μείωση μισθού, οι απαιτήσεις αυξημένες, με δυο παιδιά και τη γυναίκα σου εκτός δουλειάς τα τελευταία χρόνια για να κάνετε οικογένεια, και όλο το βάρος να πέφτει στους δικούς σου ώμους. 

Προσεύχεσαι, ελπίζεις, ξορκίζεις...

Και να όμως που ήρθε και για σένα αυτή η αποφράδα μέρα που σου είπανε "δεν μπορούμε να συνεχίσουμε... αναγκαζόμαστε να κόψουμε τα καλύτερά μας στελέχη τώρα πια..." ένα αντίο, μια συστατική επιστολή και σε ρίχνουν στην αρένα με τους άνεργους μονομάχους.

"Άνεργος"... μια λέξη που ακούγεται πολύ σκληρή και που δυσκολεύεσαι να την προφέρεις ακόμα.

Η πραγματικότητα πολύ ωμή για να την χωνέψεις στην αρχή, μουδιάζεις από τα γεγονότα και αισιοδοξείς σκεπτόμενος όλους αυτούς που σε παινεύανε και που σου λέγαν κατά καιρούς "αν βαρεθείς εδώ έλα να με βρεις" ή "άστους μωρέ αυτούς και έλα σε μένα" μαζί με ένα φιλικό χτύπημα στην πλάτη και ένα πλατύ χαμόγελο.

Λες, τώρα είναι η ευκαιρία να τους χτυπήσω την πόρτα. Να τους προσφέρω απλόχερα τις υπηρεσίες μου και τη χαρά να έχουν τον υπάλληλο που πάντα ονειρεύονταν.

Στο σπίτι τα παιδιά χοροπηδάνε στην αγκαλιά σου γιατί σε χαίρονται περισσότερο, μοιάζει γι αυτά σα να ναι γιορτή...

Είναι μικρά και ακόμη δεν καταλαβαίνουν τίποτα... ευτυχώς είναι μικρά και ακόμα δεν καταλαβαίνουν τίποτα...

Τα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά, όμως η γραμμές μένουν αναπάντητες.

Οι πρόθυμοι εργοδότες σου έχουν το τηλέφωνό τους απενεργοποιημένο ή πάντα απουσιάζουν μυστηριωδώς από τα γραφεία τους κατά τα λεγόμενα των γραμματέων τους.

Απευθύνεσαι σε φίλους και γνωστούς, τους ενημερώνεις για τα νέα σου -δεν είναι καιρός για ντροπές- και ελπίζεις σε μια καλή δουλειά που θα ακούσουν και που θα σου πουν.

Για λίγο καιρό τίποτα, ώσπου ένα φως φαίνεται στον ορίζοντα. Κανα δυο άκρες φαίνεται να βγάζουν κάπου, αναπτερώνεσαι.

Ο ένας ζητάει βιογραφικό σου, ο άλλος περιμένεις να μιλήσει ξανά με τον γνωστό σου. Ποιόν να προτιμήσεις? Ποιος δίνει καλύτερες συνθήκες εργασίας? Αμφιταλαντεύεσαι και παράλληλα σκάει και μια ακόμα εναλλακτική με πολύ χαμηλότερο όμως μισθό ... γελάς, ευχαριστείς και λες από μέσα σου "σιγά μην πάω εκεί! χα!"

Οι μέρες περνάνε όμως, και το τηλέφωνο δεν χτύπησε ακόμα. Ρίχνεις τα μούτρα σου και παίρνεις εσύ με τον φόβο μήπως και τους ενοχλήσεις, ο ένας σε βάζει στην αναμονή ξανά, "ναι , κύριε Τάδε, θα σας καλέσουμε εμείς σε λίγο", ο άλλος φαίνεται οτι δεν έχει άμεση αποκατάσταση για σένα αλλά σε βάθος χρόνου... Χάνεται η μια προοπτική λοιπόν... δεν πειράζει, ο άλλος όμως φαίνεται "ζεστός".

Περνάνε λίγες μέρες ακόμα, εσύ ετοιμάζεσαι ψυχολογικά για την αλλαγή, αλλά το γ@μημένο το τηλέφωνο παραμένει μουγκό.

Μια βδομάδα μετά από την παράταση που θα σε καλούσαν εκείνοι σε λίγη ώρα δήθεν, ξαναρισκάρεις και καλείς εσύ. "Λυπούμαστε, αλλά πάγωσαν οι προσλήψεις προς το παρόν" η απάντηση που τελικά σου δίνουν.

Παγώνεις και συ μαζί τους με το τηλέφωνο στο αυτί και για λίγο χάνεις τη γη από τα πόδια σου.

Συνέρχεσαι και το ξανασκέφτεσαι. Τι να κάνουμε, ας βολευτούμε με τα λιγότερα και όταν ξαναζεσταθούν οι προσλήψεις μπορεί να έχουμε ελπίδες.

Πας για το "σίγουρο". Λίγα? λίγα. Άλλοι κάνουν "κρά" και για αυτά τα λίγα σήμερα.

Η αγορά εργασίας αναστενάζει και συ δεν έχεις τα περιθώρια να κάνεις επιλογές.

Τηλεφωνείς με τον αέρα της σιγουριάς και ανακοινώνεις οτι είσαι έτοιμος να δεχτείς τη θέση που σου πρόσφεραν.

Η απάντηση δεν έρχεται άμεσα αλλά μεσολαβεί Σαββατοκύριακο -λογικό λες, δεν είναι όλοι στις θέσεις τους για να σε περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες- και τη Δευτέρα ξαναπαίρνεις τηλέφωνο να μάθεις την εξέλιξη...

"Λυπόμαστε, αλλά τη θέση που τότε σου είπαμε την πήρε ο ανιψιός του αφεντικού...."

και ξαναμένεις με το ακουστικό στο χέρι σαν παγωτό...

(συνεχίζεται)